reportage

Into The Great Wide Open: de apotheose van het festivalseizoen

Het regende traktaties op Into The Great Wide Open op Vlieland. Van het opzwepende Vadou Game, een getergde Buffalo Tom, dampende soul van St. Paul & The Broken Bones tot smaakmaker Neneh Cherry.

De duinen vormen het decor van ITGWO, de ondergaande zon verzorgt een spectaculaire lichtshow. Beeld Io Cooman

Wandelend door de bossen op Vlieland zie je ineens een groot gevaarte tussen de bomen hangen. Een vliegende schotel, lijkt het even, maar dichterbij gekomen lijkt het eerder op een uit een kantoor gesloopt stuk systeemplafond. Nee, het ís een systeemplafond, hangend aan touwen.

Prachtig beeld, zo'n regelmatig raster van gipsplaten in de grillig door de natuur gerangschikte bomen. Lelijke door mensenhanden vervaardigde functionaliteit in contrast met beeldschone natuur. Het leerde je meteen anders te kijken en luisteren naar alles wat je tegenkwam op festival Into The Great Wide Open (ITGWO), dat dit jaar voor de zesde keer op Vlieland werd gehouden. Het grote dak in de bomen, Habitat geheten, was slechts een van de vele kunstwerken die de zesduizend festivalbezoekers al wandelend of fietsend aantroffen. Het maakte van ITGWO meer dan gewoon het zoveelste muziekfestival. Van meet af aan heeft het festival zich niet alleen door een zekere kleinschaligheid willen onderscheiden. Anders dan andere festivals maakt ITGWO de omgeving deel van de festivalbeleving.

Neneh Cherry is één van de smaakmakers van het festival. Beeld Daniel Cohen

De podia lagen ook dit jaar weer fraai in bos en duin verscholen en hadden hun eigen sfeer en dynamiek. Centraal lag opnieuw het grote sportveld, waar drie dagen lang de meer laagdrempelige muziek te horen was en de grotere namen stonden (Ben Howard, Buffalo Tom, Charles Bradley en Typhoon). Voor de meer psychedelische en experimentele muziek (Moon Duo, Fuck Buttons, Perfume Genius) kon het publiek op de fiets of lopend naar het noordoosten van het eiland waar tegen de duinen het beeldschone Fortweg podium stond opgesteld. Rustige folk (Bird Courage), jazz (Dans Dans) en aandacht vereisende pop (Benjamin Clementine) stonden vooral op het in een diepe kuil tussen de bomen gelegen Bospodium.

Het knappe was ook dit jaar weer dat het muzikale aanbod zeer divers en toch ook lekker eigenwijs was. Selectie voor het festival geschiedde ook dit jaar niet alleen op basis van actualiteit. De organisatie heeft ook een wensenlijstje met persoonlijke favorieten, waar al jaren de naam Buffalo Tom hoog op stond. Vrijdag speelde het gitaartrio uit Boston voor een vol veld, dat nummers als Summer en Taillights Fade meeblèrde.

Lang niet meer gehoord die getergd gezongen liedjes, maar het werkte. Buffalo Tom glorieerde als in hun hoogtijdagen. Dat deden een dag later ook St. Paul & The Broken Bones. Zij brachten een dampende soulshow, waarin niet alleen zanger Paul Janeway verbijsterde met zijn bijna hysterische schreeuwzang, maar ook zijn sublieme band het veld in beweging kreeg. Vergeleken met dit vuurwerk klonk de eveneens in klassieke soul grossierende Charles Bradley een paar uur later als een vochtig geworden rotje. Zo waren er drie dagen lang oude bekenden die tot grote hoogten stegen, zoals Mulatu Astatke met zijn band. De Ethiopische jazz van de 71-jarige vibrafonist klonk zondagochtend zo magistraal dat zelfs de zon zich niet meer schuil kon houden en eindelijk achter de wolken vandaan kwam.

ITGWO is een kindvriendelijk festival. Beeld Io Cooman

REGISTRATIES

VPRO's 3voor12 heeft een aantal van de shows geregistreerd. Bekijk hier onder andere Typhoon, St. Paul & The Broken Bones en Daryll-Ann.

Of anders Neneh Cherry die na een lange afwezigheid met een nieuwe band en een nieuw geluid dit jaar een van de smaakmakers was.

Tussen de nieuwere onbekendere namen bleek niet alles even raak gekozen. Zo joeg het Franse François & The Atlas Mountains met slappe anoniem klinkende popdeuntjes het publiek van het grote veld vandaan. Iets dat door de al even tamme reggaepop van Hollie Cook niet kon worden gecompenseerd.

Tegenover enkele tegenvallers stonden veel meer verrassingen. Zo bleek de Canadese countryzanger Daniel Romano met sterke band gistermiddag precies die set neer te kunnen zetten waar je op hoopte. Jankende pedalsteel, fraai dameskoortje en de emotionele lading in de stem van Romano vormden de juiste eenheid.

Mooi was die ochtend op het Bospodium ook het veelkoppige Stargaze, dat met strijkers- en blazersarrangementen werk van Sufjan Stevens, Nils Frahm en Deerhoof in een nieuw jasje stak. Mooi was de gastbijdrage van sopraan Nora Fischer en nog opmerkelijker het spel van strijkers en blazers in het aloude Winning van The Sound.

Vreugdeloze Ben Howard

De Britse singer-songwriter Ben Howard was dit jaar de grootste naam op Into The Great Wide Open. Misschien wel iets te groot, sinds zijn hit van twee jaar geleden, Keep Your Head Up. In december staat hij immers twee dagen in een uitverkochte Heineken Music Hall. Maar zelf wilde hij graag op Vlieland optreden - dat deed hij immers ook op de eerste editie van ITGWO in 2009.

Het werd een vreugdeloos optreden. Howard speelde zijn hele nieuwe (nog onbekende) album en liet na het liedje te spelen waaraan hij zijn reputatie te danken heeft. Het publiek vanavond in Paradiso is gewaarschuwd.

Charles Bradley backstage Beeld Daniel Cohen

Het voelde echt als een cadeautje, zo nippend aan koffie, hangend in het zand. Zoals drie dagen lang vooral op dat Bospodium de ene na de andere traktatie voorbijkwam. Robert Ellis speelde in zijn eentje een verbluffend sterke countryset, Benjamin Clementine hield met zijn pianospel en donkere aan Nina Simone refererende stem de hele kuil muisstil. En zij die er vrijdag bij waren hadden het twee dagen later nog alleen over de opzwepende afrofunk van Vaudou Game.

Totdat zondag Typhoon het festival kwam afsluiten dan. De ideale slotact, want helemaal van nu met een even veelzijdig als toegankelijk geluid. Zaterdagmiddag was Typhoon ook al onderdeel in een zeer geslaagd programmaonderdeel: Kampvuur. Muzikanten werden gekoppeld aan dichters; Typhoon aan de uit Irak afkomstige Rodaan al Galidi. Een geslaagde combinatie van twee artiesten die elkaar niet alleen kenden (uit Zwolle), maar ook zichtbaar bewonderden. Al Galidi kreeg lachers op zijn hand met zinnen als 'Ik hou van Holland/ Zei de paraplu' en Typhoon kon zijn teksten met bijna evenveel zeggingskracht lezen als dat hij ze rapte.

Het zijn dit soort verrassingen waarmee Into The Great Wide Open zich ook dit jaar weer onderscheidde. Onverwachte combinaties, die tot nieuwe inzichten leiden. Als een systeemplafond opgehangen in een bos.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.