Interview

Interview Victoria Koblenko

Victoria Koblenko (33), geboren in Oekraïne, is bezig met de opnamen van een tv-serie en een film in Rusland. Ze is verbijsterd door de reacties die haar werk teweegbrengt. 'Ik denk dat mensen in mij graag een polariserend figuur zien.'

Beeld Carli Hermes

'Weet je wat me opvalt? Dat mensen op Twitter meedogenloos zijn', zegt Victoria Koblenko (33, actrice, presentatrice, politicologe). 'Het klinkt van: 'Je werkt samen met de vijand' en: 'Blijf lekker daar in Rusland joh.' De dag voor het interview zat ze nog in Moskou, waar ze in een tv-serie gaat spelen. Voor een tweede filmproject heeft ze auditie gedaan. Als dat ook doorgaat, zal ze tot in januari in Rusland wonen, en daar wijdde ze een tweet aan. Ze zegt: 'Ik ben verbijsterd over de reacties. Mensen twitteren dat ik overloop naar Poetin, die een Derde Wereldoorlog begint. Alsof de Nederlandse export wél stopt daar. Ik liep gisterochtend door een supermarkt in Rusland, die ligt nog steeds vol Hollandse producten, hoor.'

Het is voor jou geen dilemma om in Moskou te werken.

'Nee. Voor Shell is het ook geen dilemma, voor Unilever ook niet. Maar ja, ik ben een makkelijk doelwit.'

Het interview vindt telefonisch plaats vanwege haar heen-en-weer gereis naar Rusland, waar ze in 1980 geboren is in het deel dat sinds 1991 Oekraïne is. De fotoshoot voor dit modenummer was een paar weken eerder. 'Wat geweldig, zeg!', mailde ze op het voorstel om in Nederlandse ontwerpen op de foto te gaan. Sinds een jaar of wat heeft ze de (Nederlandse) mode innig omarmd. Front row tijdens de Amsterdam Fashion Week zit ze steevast in een uitzinnige en/of beeldschone jurk en haar outfits op modefeestjes leveren haar meestal minimaal vier complimenteuze champagneglaasjes op in de 'Wat dragen zij?'-rubrieken van de bladen. Ze zegt: 'Ik denk dat het een misvatting is als je mode alleen maar ziet als een blauwdruk die je op een persoon legt. Het is niet alleen iets wat je aantrekt. Het is een individuele, persoonlijke uiting die zich van binnen afspeelt en die een weg naar buiten vindt door wat je draagt.'

Beeld Carli Hermes

Waarom is mode zo belangrijk voor je?

'Bij mij heeft het er erg mee te maken dat ik tot mijn 13de een schooluniform heb gedragen. Ik heb wat dat betreft dus nogal wat in te halen.'

Hoe zag dat uniform eruit?

'Een geplisseerde, donkerblauwe rok met een kanten schort erboven. Die rok was bij iedereen hetzelfde. Dat witte schort had mijn moeder voor mij net even anders gemaakt. Ik kan het uittekenen, ik heb dat uniform vanaf mijn 7de elke dag gedragen.'

Nadat de onafhankelijkheid werd uitgeroepen, verruilden de ouders van Victoria - ze is enig kind - Oekraïne voor Nederland. 'Ze kozen voor een stabieler, ik noem het burgerlijk, bestaan. Mijn vader wordt waarschijnlijk boos als ik het zo noem. Het is sowieso een lastig onderwerp tussen ons, want ze zeggen altijd: wat weet jij ervan.'

Beeld Carli Hermes

Hoe was het voor jou om als 13-jarige te moeten landverhuizen?

'Ik herinner me alleen maar dat ik het een uitdaging vond. Ik kon ergens mijn tanden in zetten en dat vond ik cool. De taal was het eerste waarin ik me vastbeet. Ik snapte dat dit de enige weg naar communicatie was. Ik kon wel goed zijn in wiskunde en biologie, maar daar had ik op dat gebied niets aan. Ik kan me nog herinneren dat ik een proefwerk geschiedenis moest maken - ik was in april in de brugklas ingestroomd. Ik had een woordenboek erbij en het lesboek, het lukte me niet. Ik kon het niet maken. Mijn mentor op school had al vrij snel door dat als ik die zomer hard zou werken, ik naar de tweede klas van het gymnasium zou kunnen zonder de brugklas over te doen. Toen heb ik de hele zomer gestudeerd. In mijn eentje. Ik heb kinderboeken gelezen met een luisterboek erbij, zodat ik in mijn koptelefoontje hoorde hoe het werd uitgesproken. Het nieuws keek ik met de ondertiteling aan. Aan het eind van de zomer deed ik een test Nederlands en mocht door naar twee gym.'

Zo veroverde je het nieuwe land.

'Het was inderdaad een veroveringstocht. Ik zeg altijd: toen ik naar Nederland kwam, kon ik niet zwemmen, er was in Rusland geen traditie van zwemdiploma's halen. Het was dus letterlijk zwemmen of verzuipen. De vraag hoe dat was, is me zo vaak gesteld dat ik het zelf bijna verdacht vind dat ik het geen traumatische ervaring vond, alsof ik het heb weggestopt. Maar ik kan het me niet als zodanig herinneren. Ik vond het alleen maar geweldig.'

Beeld Carli Hermes

Over je reizen naar landen als Syrië en Mali heb je gezegd: ik wil testen wat ik waard ben in een land waar niemand me kent.

'Ja. Ik speel nu ook regelmatig met het idee in een ander land te gaan wonen. Dan treedt er bij mij een bijna natuurlijke overlevingsstrategie in werking en voel ik me op mijn best.'

Vandaar nu ook Rusland? Je bent daar nog onbekend, hoe voelt dat?

'Heel prettig, omdat ik daar alleen maar wordt beoordeeld op mijn kwaliteiten en niet op mijn mediageniekheid, zoals hier. Ik verheug me erg op de anonimiteit. Gewoon mooi drama maken, zonder al dat commentaar.'

Je hebt er hier hard voor gewerkt om bekendheid op te bouwen en nu zoek je daar de anonimiteit.

'Ach, wat is bekendheid en succes? Dat is een zeepbel, een fata morgana met de levensvatbaarheid van een seconde. Iedereen twittert en blogt over je: ooh, wat een mooie zeepbel heb je geblazen, maar ondertussen is-ie al geknapt. Dat hele succesding is net slagroom. Als je het te lang laat staan, blijft er weinig van over.'

Heb je dat ondervonden?

'Dat ondervind je dagelijks.'

Heb je voorbeelden?

'Nou ja, dat hele Theo Maassen-verhaal, natuurlijk. Ik heb er absoluut geen spijt van, maar als je mij nu googelt, is dat de waarheid over mij. Dat is mijn cv.'

CV Victoria Koblenko

19 december 1980 Geboren in Vinnytsja, Oekraïne. Woont vanaf haar 13de in Nederland.
1993 - 1999 Gymnasium in Krimpen aan den IJssel.
2000 - 2005 Rol Isabella Kortenaer in Goede Tijden, Slechte Tijden.
2004 Filmdebuut in Stille Nacht. 2004 Populairste aanstormende actrice op het Nederlands Film Festival in Utrecht.
2005 Presentatrice Shock Dock. 2005 - 2009 Wekelijkse column in Metro.
2006 Rol in politieserie Van Speijk.
2008 Diploma Politicologie, Universiteit Leiden.
2008 Presentatrice van Landroof dat in 2009 De Tegel kreeg voor meest innovatieve programma.
2009 Rol in psychologische thrillerserie Vuurzee.
2010 - 2014 Rol in dramaserie Bloedverwanten.
2013 Rol in televisiedramaserie Feuten.
2014 Te gast bij 24 uur met…
2014 Presentatrice Spuiten en Slikken.
Victoria Koblenko is single en woont in Amsterdam.

Je zat in 24 uur met... van Theo Maassen en werd daarna een 'krolse kat' genoemd, en 'onecht'.

'Ja, daartoe zou je het kunnen destilleren. En dan denk ik: Jezus, is dat wat er wordt uitgelicht? Het was een heel dierbaar moment in mijn leven, maar daar wordt dan een haakje aan gevonden om sensatie van te maken, om een oordeel over mij te vormen dat niets met de werkelijkheid te maken heeft. Iedereen hamert op het flirten met Theo, maar het grootste deel van het gesprek ging over mijn mislukte liefde, waarbij ik urenlang heb liggen janken. Maar dat zie je niet in de montage.'

Ben je niet de flirt die de buitenwereld in je ziet?

'Ik ben zonder meer een flirt, maar als je dat afzet tegen het x-aantal mannen dat daar de fysieke vruchten van heeft mogen plukken, snap je dat het voor mij niets met seks te maken heeft. Matthijs noemde me in De Wereld Draait Door een krolse kat, inderdaad. Sorry hoor, maar krols betekent dat je moet worden geneukt. Dan komen we bij een laag waarvan ik zeg: hier trek ik een grens. Want dan wordt het meteen gerelateerd aan mijn achtergrond: ze is een flirt, ze zal hem wel hebben geneukt, want ze komt uit Rusland. Dat is een gedachtenpatroon waarvan ik ontzettend ongelukkig word. Mocht ik een volgende keer een vergelijkbaar programma doen, hoe ga ik me dan gedragen? Veilig, zodat ik geen commentaar meer krijg? Is dat waar iedereen blij van wordt?'

Je zei onlangs in een interview: ik word eigenlijk alleen maar onzekerder naarmate ik ouder word.

'Ja. Door dit soort reacties word ik genoodzaakt om ontzettend minuscuul na te denken over wat ik doe en hoe ik overkom. En daar baal ik van.'

Dan liever de anonimiteit in Rusland.

'Nou ja, we vliegen dat nu steeds aan als consequentie van negatieve waarden, maar het is ook een kans om te werken in zo'n groot taalgebied. Ik zou dom zijn als ik dat zou laten lopen. Niet iedere acteur is een Carice of een Rutger Hauer en zelfs die kunnen alleen in Engeland of Amerika terecht. Ik ben heel trots dat ik nu op de set sta in een land waar de acteertradities zo sterk zijn, dankzij Michaël Tsjechov en Stanislavski. De Russen zien dat zelf niet zo, maar ik speel daar met mensen van wie ik denk: wauw, hier kan ik veel van leren. Ik vind het supereng, maar het zijn wel groeistappen waarvan ik erg geniet.'

Doe je nog iets in Nederland? Voor de zomer presenteerde je Spuiten en Slikken, waarom is dat na één seizoen gestopt?

'Dat is ook zoiets wat een eigen leven is gaan leiden. In totaal ben ik er vijf dagen mee bezig geweest; het was geen baan, het was een project en ik beschouwde het ook als zodanig. Ik snapte de connectie wel, ze wilden een sexy vrouw daar aan tafel, die al wat ouder was en ik dacht: ik ga het doen. Maar halverwege het seizoen was ik al in Moskou aan het testen. Voor mij was het toen sowieso duidelijk dat ik niet zou doorgaan met Spuiten en Slikken. Vervolgens wordt er een heel drama omheen gebouwd en lees je: 'Waarom moest Victoria Koblenko weg bij BNN?'

Hoe kijk je nu terug op Spuiten en Slikken?

'Als iets wat slecht is begonnen, maar goed is geëindigd. Of wat is slecht? Het is minder goed begonnen, maar ik vind niet dat het slecht is begonnen.'

Je acteert, je presenteert, je geeft ook af en toe commentaar op de politieke situatie in Rusland en Oekraïne. Wat is je ambitie op de lange termijn?

'Weet je, ik vind ambitie een destructief woord. Ik ben er een beetje bang voor. Ik vrees dat ik het antwoord schuldig moet blijven, omdat ik zelf niet weet waar het naartoe gaat. Toen ik 16 was, wilde ik diplomaat worden. Dat ik in Goede Tijden, Slechte Tijden ging spelen, was totaal niet vanuit de ambitie om acteur te worden, maar ik moest mijn studie betalen. Dat was naïef misschien, maar daardoor heb ik afgezworen om antwoord te geven op de vraag naar langetermijndoelen. Als ik die noem, krijg ik over zes jaar de vraag: toen was dit of dat je ambitie, vind je dat je daarin hebt gefaald? Ik wil niet worden gegijzeld door dit soort zaken. Ik wil dingen doen waarin ik mijn creativiteit kwijt kan en of dat een rol in Rusland is of in Nederland of een eigen ecolabel, I don't give a fuck.'

En het moederschap, is dat een ambitie? Tijdens je relatie met Evgeny Levchenko had je een kinderwens. Nu ben je single.

'Na Lev heb ik een paar jaar een relatie gehad. Die heb ik buiten de media gehouden. Nu ben ik een happy single. Ik heb wel liefde in mijn leven, maar het is geen fulltime bestemming. Ik heb een periode gehad dat ik graag een kind wilde, maar dat is weer voorbijgegaan. Als ik er nu over nadenk, is het puur fysiologisch, zo van: mocht ik het willen als ik geen relatie heb, wat zijn dan de mogelijkheden? Ik denk er serieus over na om mijn eitjes te laten invriezen. Maar ik ben nog lang geen 40, dus ik heb nog even. Misschien geeft dit wel aan dat mijn eierstokken nog niet echt aan het ratelen zijn.'

Beeld Carli Hermes

Terug naar de mode. Je zegt: een ecolabel.

'Ja, in de mode zie ik wel een thema waarmee ik in de toekomst meer wil doen. Ik ken veel Nederlandse ontwerpers persoonlijk. Ik heb zelfs geprobeerd in een aantal van hen te investeren, met wisselend succes. Ik ga geen namen noemen, dat zou ik lullig vinden omdat het niet met iedereen financieel even goed is afgelopen. Mode is voor mij echt een hobby, die verder gaat dan dragen. Ik kom binnenkort ook met een initiatief waarbij ik fashion met duurzaamheid combineer

Als ontwerper?

'Ehh... Dit is weer zoiets waarvan ik nu al weet: als ik hier 'ja' op zeg, dan wordt het een quote op nu.nl: 'Victoria gaat óók nog ontwerpen'.

Wie denkt ze wel dat ze is.

'Precies. Nee, ik weet genoeg designers die ik daarvoor kan vragen. Maar ik zou het wel willen uitdragen.'

Wat is typisch Victoria Koblenko?

'Silhouet, grafisch, Hollandse ontwerpers. Ik vind dat in Nederland een heel sterke school. Ik draag altijd jurkjes. Voor de rode loper mag het oncomfortabel zijn. Omdat dat ook het spel is: het mag gezien worden, het mag een statement zijn en dan maakt het niet uit dat je er niet lekker mee op de bank kunt liggen. Maar voor het dagelijks leven moet het snel zijn. Ik wil 's ochtends in een kwartier vanuit mijn bed bij mijn auto staan. Daar houd ik rekening mee bij de inkoop: een jurkje met een rits schiet je zo aan. Het moet op knielengte zijn, dat is het chicst. Niet zo'n tussenlengte, tot halverwege de dij. Bij hakken is dat ook belangrijk: minimaal 10 centimeter of helemaal niet. Niet zo'n laffe hoogte van 3, 4 centimeter.'

Beeld Carli Hermes

Wat kunnen Nederlandse vrouwen leren op modegebied?

'De Nederlandse vrouw is oncomfortabel met haar vrouwelijkheid. Of ze probeert het te verbergen óf ze loopt de hele tijd aan dat jurkje te hijsen. Ik zal de laatste zijn die zegt dat je nooit een spijkerbroek moet dragen, nee, het gaat erom hoe je 'm draagt. Maar als ik één ding moet noemen, is het: ondergoed. De Nederlandse vrouw is niet goed met ondergoed. Soms zie je een vrouw in een hemdje lopen waar een beha onderuit komt die het Leger des Heils nog niet waard is, en ook altijd in de verkeerde maat. Of je ziet die muffin tops; van die rollen die uit hun spijkerbroek piepen. Het klinkt onsexy, maar iedere vrouw moet investeren in corrigerend ondergoed. Besteed daar je eerstvolgende 200 euro nu eens aan.'

Geef je veel geld uit aan kleding?

'Het valt mee, ik ben geen shopper. Ik heb een heel goede app waarop alle setjes die ik heb, gefotografeerd staan. Zo heb ik een goed overzicht: wat is bij de stomerij en welk stuk ligt in welke stad? Als ik iets mis in mijn garderobe, rode pumps bijvoorbeeld, dan ga ik daar gericht naar op zoek. Heel vaak kom je dan nog andere schoenen tegen die ook leuk zijn en nog in de uitverkoop ook, maar die moet je dus niet kopen, want die heb je niet nodig. Ik probeer geen confectie te kopen. Ik zal nooit een Zara of een Mango binnenlopen om in de uitverkoop te winkelen, ik koop liever iets heel moois van Marni of Sonia Rykiel dat ik over tien jaar nog draag. Van H&M heb ik wel de 'conscious collectie', die is duurzaam. Ik vind het tof dat zo'n merk zijn best doet te laten zien dat zij duurzaamheid ook belangrijk vinden. Verder heb ik wel een stuk of acht leren jurken. Die kun je altijd blijven dragen, dat is een soort hobby van me.'

Laatst was je te zien in een jurk van 10 duizend keverschildjes.

'Dat was wéér zoiets. Ik was door Flexa gevraagd naar mijn inspiratiebronnen voor een kleurenlijn en toen had ik het mooie blauwgroen van kevers genoemd. Nooit gedacht dat ontwerper Dennis Diem het idee zou oppikken om er een jurk van te maken, maar dat had hij wel gedaan. Vervolgens gingen alle dierenvrienden los: hoe veel kevers zijn daar wel niet voor gestorven, Victoria Koblenko is een massamoordenaar. Dus ik ging naar Dennis en zei: wat flik je me nou? Zegt hij: nee, gek, we hebben een certificaat dat het een restproduct is. In Thailand worden die kevers gegeten en anders worden de schildjes weggegooid.'

Wat je ook doet, het brengt commentaar teweeg.

'Ja, wat zal het zijn?'

Wat denk je zelf?

'Ik denk dat mensen in mij graag een polariserend figuur zien. Hoe dat komt? Ik weet het niet.' Kritiek was er ook op het feit dat je commentaar gaf over de politieke situatie in Oekraïne, maar stil bleef na het neerschieten van de MH17.

Beeld Carli Hermes

Kritiek was er ook op het feit dat je commentaar gaf over de politieke situatie in Oekraïne, maar stil bleef na het neerschieten van de MH17.

'Ik vind: als ik daar iets over ga zeggen, moet het wel iets zinnigs zijn en niet dat gewauwel in drie minuten RTL Boulevard van: ik vind het zo erg voor de nabestaanden. Snap je? Ik moet een beetje nadenken over wat mijn meerwaarde wordt in zo'n verhaal. Bij Knevel & Van den Brink is daar tijd en ruimte voor, maar toen zij belden, was ik met vakantie.

'Het debat moet nu over de politieke consequenties gaan. Natuurlijk vind ik dat er moet worden ingegrepen tegen Poetin. De Verenigde Naties staan totaal machteloos tegen hem en Nederland is ook laf, omdat onze handelsbelangen in Rusland zo groot zijn. Maar als Poetin niet wordt gestopt, komen er nog veel meer conflicten. En ja, dit blijf ik zeggen, ook als ik straks in Rusland werk. Ik vind dat geen spagaat. Als ik daar in een bepaalde rol verzeild raak, kan het best zijn dat ik weer met al dat commentaar te maken krijg, maar dan op veel grotere schaal.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden