International Film Festival Rotterdam dompelt kijker onder in wonderlijke werelden

Het thema van deze editie van International Film Festival Rotterdam is voelen. Daar kun je veel kanten mee op. De Franse kunstenaar Philippe Parreno (bekend van de Zidane-docu) verhuisde een compilatie van zijn museale werk naar de bioscoop. Wat voelt de inktvis?

No More Reality Whereabouts van Philippe Parreno

Of hij nog iets wil zeggen, na afloop van No More Reality Whereabouts in zaal drie van de Rotterdamse Pathé-kolos? De Franse kunstenaar Philippe Parreno (55) zit tussen het publiek, voor de allereerste vertoning van zijn film, maar schudt het hoofd als het zaallicht aangaat en de IFFR-programmeur een microfoon voor z’n neus houdt. Nee, hij wil nu helemaal niets zeggen.

Rotterdamse festivalbezoekers mogen eerst zelf mijmeren over de betekenis van de beeldenreeks die hij ze zojuist voorschotelde: ­pulserende bacteriën, een albinokonijn, een van kleur verschietende inktvis, een 3D-mangastripmeisje met dode ogen, Amerikanen die een rijdende trein aangapen plus ­experimentele 3D-typografie, waarbij kleurige letters tot ver in de zaal zweven.

De blauwe inktvis uit No More Reality Whereabouts van Philippe Parreno.

‘Voelen’ luidt het thema van de 48ste editie van het International Film Festival Rotterdam. De met posters behangen ingang van het festivalhoofdkwartier De Doelen prent bezoekers in dat elk gevoel welkom is: beschaamdheid, ­verwondering, geschoktheid of zelfs verveling.

Op verzoek van het festival stelde Parreno een compilatie samen uit zijn oeuvre, dat ­normaal gesproken alleen in musea is te zien. Waar museumbezoekers gemiddeld drie ­seconden naar geëxposeerde kunstwerken ­kijken (de kunstenaar rekende dit ooit na), dompelt No More Reality Whereabouts de bezoekers 89 minuten onder in andere, wonderlijke ­werkelijkheden. Parreno verplaatste zijn werk al eens eerder naar de bioscoop, voor zijn ­documentaire Zidane, a 21st Century Portrait uit 2016. Met zeventien op stervoetballer Zinedine Zidane gerichte camera’s legde de kunstenaar vast wat 80 duizend stadionbezoekers van Real Madrid níét zagen, omdat ze druk waren met het volgen van de bal. Parreno’s documentaire vond een breed publiek en sloot ook mooi aan bij een overkoepelend thema in zijn werk: beeld en realiteit staan niet los van elkaar, gemanipuleerd beeld is óók werkelijkheid.

De vertoning wordt live begeleid door een pianist en ingeleid door een Indonesische schaduwpoppenspeler, die met wat steekwoorden in krakkemikkig Engels de kijkers op weg helpt. Niet alles in No More Reality Whereabouts behoeft uitleg: de close-ups van een blauwe inktvis ­spreken voor zich. Maar dat de stem die zeer precies een hotelinterieur beschrijft, een ­robotimitatie is van het stemgeluid van ­Marilyn Monroe, is nuttige informatie. Zo ook de kennis dat de in het landschap opgestelde Amerikanen nabootsingen zijn van de burgers die in 1968 de laatste eer bewezen aan het per trein vervoerde stoffelijk overschot van politicus Bobby Kennedy.

Zijn compilatiefilm is bedoeld als een­ ­‘cinema seance’, liet Parreno vooraf weten aan het festival, dat hem de vrije hand gaf. Tijdens een masterclass, zaterdag op het festival, zal de kunstenaar dieper ingaan op zijn werk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden