Intense liedjes en pantomime van amazone op pianokruk

Tori Amos..

amsterdam De aankondiging op het net deed een tikje potsierlijk aan. Bij elk concert op haar wereldtournee zou één van Tori Amos’ alter ego’s de show openen. Ze wist op voorhand niet wie van de dames zich zou manifesteren: Clyde, Pip, Santa, Isabel of natuurlijk Tori zelf. De Amerikaanse singer/songwriter herbergt vele zusters in zich en heeft besloten die te tonen aan de wereld.

Op het hoesje van haar conceptalbum American Doll Posse staart elk met haar eigen persoonlijkheid en ‘fashion sense’ de luisteraar aan, terwijl in het boekje de verantwoording wordt gegeven voor de kokette, artistiek verantwoorde variant van mevrouws Multiple Persoonlijkheidsstoornis: Tori is slechts een ‘kanaal’ dat ‘onafhankelijke frequenties’ opvangt uit een ‘multivers’.

Amos zingt liedjes die cryptisch particulier zijn en handelen over vrouwenonderwerpen, en meer. Het orakelt van PMS naar MPS en weer terug. En er mogen dan vier Tori’s zijn bijgekomen, constante blijft altijd dat pseudofilosofische sausje dat dient als dressing voor Amos hinderlijke narcisme.

Doodzonde. Want een groot publiek haakt af voordat een noot is gehoord van de intense, ontroerende, vaak indrukwekkende liedjes. Dat blijkt al uit de opener van het concert in een uitverkochte Music Hall, als Amos, agressief uitdagend met de gruizigste gitaren, over tienerhoertjes zingt in Teenage Hustling. Dan versmelt ze met haar drie muzikanten. Afgezien van welk rol de zangeres zichzelf ook heeft toebedacht: er staat een geoliede band op het podium met Amos als primus inter pares. De nadruk ligt op gitaar maar de Bösendorfer vleugel is de motor.

Pluspunt is dat een aantal van Amos’ eigenaardigheidjes – pathetische pantomime voor amazone op pianokruk – beperkt blijven tot een minimum. Alleen tijdens Fat Slut gaat madame voor haar vleugel melodramatisch op de knieën.

In paars glitterbroekpak met open ruggetje omringd daar haar lievelingen – vleugel, een strings synthesizer en een Fender Rhodes piano – is Amos in haar element, schudt haar grootste hit Cornflake Girl losjes uit de pols en transformeert Big Wheel met zijn ‘southern rock feel’ tot een partynummer.

Ook zonder begeleiding glorieert de zangeres op alle fronten, met een stem die zelfs in de details een fijnzinnige kracht etaleert en concentratie afdwingt (Winter). Amos trekt en trekt soms aan de emotie totdat lettergrepen uithalen worden maar de zelfbewuste galm wordt nooit gemaniëreerd.

Amos kan moeilijk doen, maar ook heel speels onzinliedjes improviseren over de nicotineverslaving van haar piano. Zij is dan lichtjaren verwijderd van de hogepriesteres van het vrouwengevoel en haar alter ego’s. O ja, het was de duistere Pip die de honneurs aan het begin van het concert waarnam. Maar dat is waarschijnlijk alleen voor Amos relevant.

Pablo Cabenda

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden