Recensie The Front Runner

Intelligente film over een gedoodverfde presidentskandidaat die in een ongekende mediastorm belandt ★★★★☆

Sterk is The Front Runner vooral als het gaat over wat zich afspeelt op de voor- en achtergrond, vaak bijna achteloos in beeld verwerkt. 

Hugh Jackman als Gary Hart in The Front Runner.

De opwinding rond de Democratische presidentskandidaat Gary Hart is tastbaar, in de aanloop naar de Amerikaanse verkiezingen van 1988. De nog altijd pas 41-jarige regisseur Jason Reitman (Juno, Up in the Air) laat dat zien in  zijn achtste, wederom intelligente en behendig vertelde film. Hart, met volle overtuiging gespeeld door de Australische acteur Hugh Jackman, wordt in het begin van The Front Runner vanwege een visionair pleidooi voor het verstrekken van computers aan scholen een Atari-democraat genoemd, naar het destijds minstens even opwindende computermerk. Het is, afgezet tegen een stoffige Republikein anno ’88, haast sciencefiction. Hart vertegenwoordigt een nieuwe presidentiële generatie en geldt drie weken voor de Democratische kandidaat wordt gekozen als groot favoriet. Of zoals J.K. Simmons het zegt, een van Reitmans vaste acteurs , hier als Harts campagneleider: ‘He’s the next fucking president of the United fucking States.’

Lees ook het interview met regisseur Jason Reitman

Regisseur ­gaat in The Front Runner op zoek naar startpunt moddergooien in politiek: ‘Ik houd niet van films met een eenduidige boodschap’
Regisseur Jason Reitman gaat in The Front Runner terug naar de oerknal van het moddergooien in de Amerikaanse politiek: de hetze tegen presidentskandidaat Gary Hart. Gary wie? Juist. 

Maar er kan veel gebeuren in drie weken, aldus een tekstje tijdens de proloog. The Front Runner is het verhaal van de gedoodverfde presidentskandidaat die tijdens zijn campagne door een veronderstelde buitenechtelijke affaire in een ongekende mediastorm belandt. Het verhaal gaat ook over verschuivende journalistieke mores, het moment waarop de grens tussen privé en publiek in navolging van Hollywood ook in de politiek verdween. En over integriteit en hypocrisie, zoals de vraag in hoeverre Harts aanvankelijke weigering om op de affaire in te gaan zijn ‘beoordelingsvermogen als leider’ in twijfel trekt. Uiteraard moeten we Hart in dit licht zien als voorloper van politicus Anthony Weiner, enkele jaren geleden in opspraak vanwege een sexting-affaire, en natuurlijk Donald Trump, zelfs al is Harts vermeende immoraliteit met de kennis van nu van een andere orde.

Reitman maakt de parallellen met het heden wijselijk niet te expliciet, op een enkele scène na. ‘Ik vrees voor mijn land als we de leiders krijgen die we verdienen’, citeert Hart voormalig president Thomas Jefferson. Of, verslagen en verongelijkt: dít is de reden waarom de beste mensen geen zin hebben zich beschikbaar te stellen voor hoge publieke functies. Echt storend of ondermijnend is het niet, maar de film had uitstekend zonder deze pathetiek gekund.

Sterk is The Front Runner vooral als het gaat over wat zich afspeelt op de voor- en achtergrond, vaak bijna achteloos in beeld verwerkt. Over wat in beeld wordt gebracht en wat niet. Reitman verstopt zijn thematiek ogenschijnlijk overal – zie de beeldflard waarin een reporter zijn opstaande kuif niet plat krijgt en daarom maar in close-up met z’n kapsel buiten beeld wordt gefilmd. Of het shot van een tafel vol vergaderende campagnelui dat begint met een technicus die een kabelkluwen moet ontwarren. Zo maakt hij van The Front Runner een film die zich ook goed tussen de regels door laat kijken.

★★★★☆

The Front Runner
Drama
Regie Jason Reitman.
Met Hugh Jackman, J.K. Simmons, Vera Farmiga.
113 min., in 25 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.