Instrumentale vertelkracht blijft grote troef

Hoe zwaarbeladen de postrock van de Amerikaanse band Earth ook moge zijn, bandleider en gitarist Dylan Carlson toont zich op album Primitive and Deadly ook een meester in de kunst van het weglaten. Riffs die eerder om de akkoorden heen draaien dan er vol op te slaan. Onvindbare refreins. De bevrijdende ontlading die steeds net niet volgt in een spannend gitaarnummer als Torn by The Fox of The Crescent Moon. Bijzonder hoe zo'n uitgesponnen instrumentale track blijft boeien: geen maat klinkt hetzelfde, de gitaar zoekt, dreunt, gilt en huilt en vindt maar geen verlossing.

Earth is zo'n monumentale heavy band die zich ondanks de mythische status blijft vernieuwen, en die op een van de schaarse albums ook echt iets te vertellen wil hebben. Op Primitive and Deadly zijn bij hoge uitzondering weer eens wat gastvocalisten te horen. Op There is a Serpent Coming, een duistere gitaarblues die herinneringen oproept aan het betere werk van Danzig, gromt en lispelt bijvoorbeeld Mark Lanegan (ex-Screaming Trees.)

Toch had Lanegan best van de gastenlijst mogen worden geschrapt, want de pure instrumentale vertelkracht van Carlson blijft Earths grote troef: een langgerekt maar meesterlijk gitaarsololied als Even Hell Has Its Heroes zuigt in alle enormiteit langzaam alle lucht uit de longen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.