Ingetogen animatiefilm: een fijnzinnige kijk op de kunst van het alleen-zijn

Het melancholieke en toch vederlichte animatiedrama heeft een fijnzinnige kijk op de kunst van het alleen-zijn. Zo kalm als Laguionie de plot ontvouwt, zo ingetogen is ook zijn animatiestijl.

Louise en hivre.

Fijn idee van cineast Jean-François Laguionie om het Robin Crusoe-gegeven van een eenzame ziel op een verlaten eiland te verplaatsen naar de beschaafde wereld. Dat gebeurt in het melancholieke en toch vederlichte animatiedrama Louise en hiver. Het bejaarde titelpersonage, wonend in een afgelegen stadje aan de Franse kust, dat na het zomerseizoen leegstroomt, mist de allerlaatste trein naar haar winteradres. Dus gaat ze maar terug naar huis in de verlaten stad.

Louise en hiver

Animatie

Regie: Jean-François Laguionie

75 min., in 24 zalen

Onbewoond eiland

Louise, gezegend met de kalme, sympathieke stem van actrice Dominique Frot en een gerijpte gelatenheid, verwacht aanvankelijk dat het isolement van korte duur zal zijn. Maar niemand die haar lijkt te missen. En dan verandert het Bretonse Biligen-sur-Mer pas echt in een onbewoond eiland. Laguionie varieert op de vaste scènes van het schipbreukdrama: tussen de huizen wordt Louise niet opgemerkt door een voorbijvliegende helikopter; in het zand schrijft ze 'Waarom?', zonder dat een mens het leest.

De belangrijkste draai aan het klassieke uitgangspunt is dat Louise in haar vertrouwde omgeving blijft en dus precies weet hoe ze haar lot moet dragen. Zodra de stroom uitvalt, verkast ze van haar huisje naar het strand, waar ze uit wrakhout een hutje bouwt. Ze bakt eigenhandig gevangen garnalen op haar gasbrander, wast zich onder de stranddouche en verbouwt op het kerkhof sla en prei.

Tekst gaat verder na de foto.

Louise en hivre.

Zodoende wordt Louise en hiver niet zozeer een overlevingsverhaal als wel een fijnzinnige kijk op de kunst van het alleen-zijn. Pas nu ze volledig op zichzelf is teruggeworpen, lukt het Louise om langdurig stil te staan bij haar lange leven. En dan vooral bij haar jeugd in de jaren veertig, toen ze als oorlogsvluchteling bij haar oma in Biligen-sur-Mer belandde, ze de liefde ontdekte en lange conversaties voerde met het in de bomen bungelende lijk van een Engelse parachutist.

Herinneringen, droombeelden, Louises wederwaardigheden in het hier en nu, alles vervloeit subtiel, terwijl de heldin steeds vertrouwder wordt. Zo kalm als Laguionie de plot ontvouwt, zo ingetogen is ook zijn animatiestijl, met een palet van pasteltinten en een sober maar charmant geportretteerd hoofdpersonage.

Vanwege het onderwerp en de sfeer zou Louise en hiver een mooie dubbelspel kunnen vormen met Michael Dudok de Wits The Red Turtle; waar die laatste film veelzeggender is, is de eerste simpeler (op een goede manier) en bovendien heel aanstekelijk. Na afloop zou je ook zelf naar je diepste herinneringen willen afdalen, in de stilte van een stad in winterslaap.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden