Inge Diepman gaat voorbij aan tegenstellingen

Als de gasten voor hun beurt gaan praten, wordt het pas leuk bij Bloed,Zweet & Tranen. Dan is meestal de kern geraakt van de kwestie die in deze serie praatprogramma's centraal staat....

Bloed, Zweet en Tranen, Nederland 3, 21.06 uur.

Vier vakgenoten zitten bij presentatrice Inge Diepman aan tafel: huisartsen, oorlogscorrespondenten, en in de aflevering van vanavond gaat het om politie-agenten. Er zitten jongere beginners bij en collega's die al met pensioen zijn. Zij praten over de veranderingen die zich in de loop der jaren op hun vakgebied hebben voltrokken.

Onder huisartsen blijkt bijvoorbeeld het aantal deeltijdwerkers toe te nemen, constateert Diepman. 'Een zorgwekkende ontwikkeling', vindt de gepensioneerde arts. Dokter ben je niet voor de helft van de tijd, is zijn heilige overtuiging.

Als de man later vertelt over het begeleiden van een sterfgeval, het moeilijkste aspect van zijn werk, wendt hij zich plotseling tot zijn jongere, vrouwelijke collega's aan tafel. 'Zo'n sterfbed, daar kun je dus niet bij zijn als part-timer,' grauwt hij naar de vrouwen, die allebei halve dagen werken.

Hun antwoord op deze beschuldiging zullen we nooit horen. Want: 'Ik wil het over iets anders hebben', zegt Inge Diepman met weinig gevoel voor het gesprek. Zij vindt dat er op dat moment nodig gepraat moet worden over inschattingsfouten tijdens weekend- en nachtdiensten. Maar eerst moet nog even een filmpje worden vertoond.

Een uur heeft de VARA wekelijks uitgetrokken voor dit nieuwe praatprogramma. Dat uur duurt voornamelijk te lang, en dat komt doordat de gespreksleider zo'n haast heeft. Een hele waslijst aan subthema's werkt Diepman af, en daarbij is zij degene die het meeste voor haar beurt spreekt. Haar rappe tong gebruikt ze helaas niet om sluimerende generatieverschillen naar de oppervlakte te halen. 'Wat doet het met je?', is de rode draad in haar vragen.

Na een fragment uit het historische radioverslag dat oorlogscorrespondent Cees Gravendaal maakte van zijn vertrek uit Vietnam, opgenomen vlak voor Cambodja van de buitenwereld werd afgesloten, richt Diepman zich merkwaardig genoeg meteen tot Bosnië-verslaggever Harald Doornbos. 'Harald zat in Sarajevo toen de stad op slot ging. Hij blééf,' zegt ze dramatisch. 'Ja, hij bleef', interrumpeert Gravendaal verontwaardigd. 'Met zijn satelliettelefoon'.

Dat lijkt een mooie aanleiding om door te gaan op de veranderende rol van communicatiemiddelen in oorlogsvoering en -verslaggeving, maar Diepman laat zich niet van de wijs brengen. Haar programma mag dan de diepgang suggereren van Marcel van Dams De achterkant van het gelijk, maar het heet niet voor niets Bloed, Zweet en Tranen. 'Hoe vaak ben je met bonzend hart de straat overgestoken, Harald? Hoeveel risico's neem je in je vak? Heb je in situaties gezeten waarvan je achteraf zegt: dat had ik niet moeten doen?' Deze aanpak van de vrouw die als 'de nieuwe Sonja' her en der is geafficheerd, heeft één voordeel: je kunt in ieder gesprek precies dezelfde vragen stellen.

Marijn van der Jagt

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden