Ineens was Hugo Borst van televisie verdwenen. Hoe bevalt dat?

Ineens was hij verdwenen van televisie, voetbalanalist, 'meninkjes­­man' en stokebrand Hugo Borst. Het zelfverkozen leven in de schaduw bevalt prima. 'Ik was gemakzuchtig geworden.'

Hugo Borst in 2008. © Marcel van den Bergh / de Volkskrant

Je wordt gemist, Hugo. Collega-analisten zeggen het.
'Het is leuk om te horen.'

Mis jij het?
'Nee. In het geheel niet. Echt niet.'

Ineens was hij uit beeld. Weg bij Studio Voetbal, niet meer aan tafel bij De Wereld Draait Door. De schaduw in plaats van de schijnwerper. Het zwijgen verkozen boven het venijn, de provocatie en de belediging - die vaak toch zo lekker aanvoelde. Hij schreef nog enkele jaren geleden: 'Het is een soort zaadlozing. Je verliest definitief de controle, maar je vindt het niet erg. (...) En dan, flats, de volle laag. Ahhh.'

'U moet dringend naar een psychiater', zei hij tegen de moeder die haar 11-jarige zoontje alleen maar rauw voedsel voorschotelde. Tegen collega-panellid Youri Mulder: 'Hou godverdomme je mond eens.' En: 'Weet je wat ergerlijk is, en dat zou tot op de bodem moeten worden uitgezocht: wat vangt Ruud Gullit eigenlijk voor de Postcodeloterij?'

Even dacht hij dat de luwte voor enkele maanden zou zijn, maar eigenlijk wist hij al na 2,5 dag thuiszitten in november vorig jaar dat de tv en de voetballerij voltooid verleden tijd waren. Hugo Borst (49): 'Het was een opluchting. Ik ben in tijden niet zo gelukkig geweest. Ik ben gelukkig in de stilte.'

Die vindt hij dan vooral in een appartement in het centrum van Rotterdam, de stad van zijn geliefde Sparta, de stad van zijn krant, het AD. Zijn dagelijkse kroniek, waarin hij naar eigen schrijven 'een ode brengt aan het gewone', is zojuist doorgestuurd. 'Ik heb daarin de volledige vrijheid. Het gaat over het overlijden van het hondje van mijn moeder. Jeugdherinneringen. Scarlett Johansson. De haar - wacht, correctie! - de dríe haren die ik elke maand met een pincet uit de kin van mijn vrouw trek. Niet dat ze op een cactus lijkt, maar het moet toch even gebeuren. Ja hoor, dat ik daarover schrijf, kan ze goed hebben. Als iemand beschikt over zelfspot, dan is zij het wel.'

De looks zijn in het jaar retraite niet veranderd. Het haar tipt nog de schouders aan, het onderste gedeelte van het gelaat gaat schuil onder grijze en zwarte stoppels. In kleermakerszit heeft hij plaatsgenomen op een lange Chesterfield bank.

'Ik was moe. Ontzettend moe. Fysiek en mentaal. Dat uitte zich vooral in heel veel slapen. Ik werd telkens laat wakker, maar zo'n drie uur later was ik weer vertrokken. Tussen zes en half zeven pikte ik weer een half uurtje. Van mijn dokter hoorde ik dat ik tegen een burn-out aan zat. Het was ook wel te verklaren. Ik ben de laatste jaren alleen maar harder gaan werken. Eerst was het schrijven, columns, wat boeken, en daar is de tv bij gekomen. Er stond veel druk op. In begin gaf me dat energie, later kostte het me energie. Ik ging al een tijd met tegenzin naar de studio. Ik was gemakzuchtig geworden. Jack van Gelder heeft het laatst nog gezegd: Hugo pleegde om half tien 's avonds nog een telefoontje met de sportredactie van het AD, en dat was het wel zo'n beetje.'

Klopte dat?
'Het was zo. Terwijl ik iemand ben die altijd iets met volle overtuiging wil doen en anders maar niet. Die overtuiging was weg. Er waren uitzendingen dat ik dacht: nu moet ik een ferm statement maken. Maar die kwam maar niet. Ik ben kritisch op mezelf. Na de uitzendingen reed ik vaak weg met een naar gevoel. Wat heb je nou gedaan, man? Wat was je bijdrage? Ik had veel eerder moeten stoppen. Het was op.'

Noem eens een dieptepunt.
'Ik geneer me nog steeds voor een discussie met Bert van Marwijk. Die ontspoorde volledig. Na afloop zei hij dat het weinig had gescheeld of hij was geen bondscoach meer geweest. Hij stond op het punt me een klap te verkopen. De informatie die ik hem voorhield klopte, maar was gedateerd. In de zomer van 2009 had de technische staf van Oranje het helemaal gehad met Wesley Sneijder. Men stond op het punt hem eruit te knikkeren. Hij was onhandelbaar. Onuitstaanbaar. Medespelers klaagden over hem.

Van Marwijk had helemaal geen zin om dat te bevestigen. Hij zei: je bent niet goed geïnformeerd. Dat moet je bij mij nooit doen. Toen brak er wat. Ik heb hem een jokkebrok genoemd. Die close-ups... ik heb het nooit meer durven terugkijken. Tot overmaat van ramp verklapte ik een van mijn bronnen, Kees Jansma. Maar ook Van Marwijk liet zich niet van zijn beste kant zien. Hij had gewoon kunnen zeggen: hij was inderdaad een rotzak toen, maar het gaat weer geweldig met hem. Hij heeft verkering met Yolanthe en dat heeft 'm op het goede pad gebracht. Eind goed, al goed.

'Het kan best prettig geweest zijn om naar te kijken. Als je goed tegen ongemak kan - er zijn er genoeg die er niet tegen kunnen - is het spannend een lastpak, een betweter, tegen het gezag van de bondscoach te zien trappen. Maar het was geen goede tv. Het was slecht. Qua informatie zat er veel te weinig in. En, geloof het of niet, ik ben erg van de inhoud.'

Lees de rest van het interview met Hugo Borst in de Volkskrant van vandaag
.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden