Indonesië lokt glaskunstenaar

Een bezoek aan Indonesië lijkt voor sommige kunstenaars een keerpunt in hun carrière te zijn. Dus toch aangeraakt door de Stille Kracht?...

drinkglazen, hij maakt sculpturen. Hoe breng je dat over in een boek? Dat is, althans met glas, hachelijk. De transparantie valt weg op papier, en dus verdwijnt ook de magie van het glas. Vul het dan aan met wat schriftelijke impressies van Indonesië, foto's van inlanders, en je hebt een boek waarmee je voor de dag kunt komen bij relaties: Pahit Manis (Glaswerk Leerdam; * 85,-).

Wat er nou zo Indonesisch is aan het nieuwe werk van Van den Ham, valt moeilijk te zeggen. Je ziet wat bamboescheuten en -bladeren in zijn objecten; de broosheid van ikat doet zich vermoeden; de kleuren zijn beslist exotisch en wellicht dat de scherpe, afgebrokkelde randen duiden op de wankele Indonesische politiek. Het doet er eigenlijk niet toe. Wat Pahit Manis vooral laat zien is een exposé van salonfähige kunst, aangename abstracte composities die nergens verontrusten. Maar misschien moet je enige provocatie of rebellie ook niet uit deze kleine discipline verwachten. Bovendien is de eigenschap van glas transparantie, en met transparantie is de kunstenaar in eerste instantie uit op een esthetische beleving. Het gaat hem niet om een manifest.

Pahit Manis is de getuigenis van een omslag in een kunstenaarscarrière. Dat wordt althans in de inleiding gesuggereerd. Maar wat Van den Ham eerder maakte, en hoe en waarom Indonesië nu in zijn werk kwam, daarop geeft het boek geen antwoord. Die informatie had het de lading gegeven die het nu mist.

Jaap Huisman

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden