Review

Indian Askin: mooi geluid maar klinkt soms geforceerd

Een Nederlandse rockband met een oorspronkelijk geluid, zo bewees Indian Askin zich al tijden op de Nederlandse podia. En zo klinken ze ook op hun debuutalbum.

Indian Askin. Beeld Karen Rosetzsky

De band rond zanger-gitarist China Ayala heeft een warm akoestisch, tegelijk licht psychedelisch geluid. Meteen in het instrumentale openingsnummer Wake Me Up gaan alle registers open en dendert de band voort, op een manier die doet denken aan Blaudzun en, meer in de verte, Arcade Fire.

Jammer genoeg doen de vervormingen van Ayala's stem in de andere liedjes op den duur geforceerd aan. Dat valt des te meer op omdat niet alle nummers even sterk zijn.

Alles aan Indian Askin is verder goed en smaakt naar veel meer: een mooi eigen, vol geluid, waarin de fijne bestanddelen knap samenvallen. Zoals de aangenaam op hol slaande ritmesectie over het breed uitgerolde klanktapijt van toetsenist Bart van der Elst.

Pop. Indian Askin. Sea Of Ethanol. Warner Music.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden