Recensie Incredibles 2

Incredibles 2 is met herkenbare gezinsperikelen, sociaal commentaar en een spontaan ontbrandende baby een geslaagd vervolg (vier sterren)

Incredibles 2

Het in stretchuniform gestoken, alledaagse Amerikaanse superheldengezin is terug. De slome, vriendelijke vader Bob, met gorillatorso. Moeder en ‘elastigirl’ Helen, met de flexibele ledematen. En de drie kinderen, eveneens gezegend met een specifieke superkracht. Veertien jaar geleden was het eerste gezinsavontuur The Incredibles de zesde speelfilm van Pixar. Inmiddels zit de studio op twintig stuks. En markeert dit vervolg de eerste release na het deze maand aangekondigde vertrek van animatiepionier John Lasseter, die vanwege zijn knuffeldrift al op non-actief was gesteld. Het ex-hoofd van Pixar én de overkoepelende Disneystudio laat voldoende kroonprinsen en -prinsessen na: Pete Docter (Inside Out) en Jennifer Lee (Frozen) vervangen hem als CEO, nu een duobaan. Niemand hoeft te vrezen voor de continuïteit van ’s werelds succesvolste animatiestudio. Ook goed voor de moraal: in de Verenigde Staten breekt Incredibles 2 records, met al 360 miljoen dollar aan kassarecettes.

Regisseur en scenarist Brad Bird (The Incredibles, Ratatouille), ook zo’n hoogbegaafde kroonprins van Lasseter, pikt de draad in de vervolgfilm midden in de actie op. Er is weinig nieuws aan, maar dat maakt de alle kanten op buitelende humorvolle openingsscène, waarin de Incredibles de stad op drastische wijze trachten te redden van een superschurk niet minder fijn om te naar te kijken. De autoriteiten zijn wel ontstemd: de boef ontsnapt, de stad ligt in puin. Het superheldendom wordt illegaal verklaard, iets waar collega Batman eerder al eens mee te maken kreeg in de non-animatietrilogie van Christopher Nolan.

Zo migreren de Incredibles, ontslagen door de overheid, naar een aftands motel en belandt Bird bij dat andere, zo aanstekelijke element uit The Incredibles: de relatief herkenbare gezinsperikelen, het onderlinge gekibbel en de niet langer opgaande man-vrouw patronen; beginnend huisvader Bob ziet z’n ego gekwetst als Helen wél snel nieuw superwerk vindt.

Bird roert nog wat extra sociaal commentaar door z’n sequel. Zo knipoogt de boosaardige superhacker die alles en iedereen hypnotiseert middels flikkerende beeldschermen een beetje naar beeldschermverslaving. En wordt de superheldenmanie geridiculiseerd door de dweepzieke superheldenfan en nieuwemediamiljardair die Helen inhuurt, oppimpt en met camera’s behangt voor het socialemediapubliek. Het zijn maskerades, want het échte kwaad loert in een andere hoek. Geheim wapen in de finale superstrijd, en de hele film, is baby Jack-Jack. Die blijkt een superkrachtroulette: soms spontaan ontbrandend, dan weer in het wilde weg laserstralen afvurend met z’n oogjes. En dat is gewoon heel erg leuk.

Incredibles 2. Animatie. Regie Brad Bird. 118 min., in 149 zalen (Ned. versie) en in 106 zalen (originele versie). 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.