Serierecensie Zone Blanche

In Zone Blanche contrasteren de absurde elementen met het bloedserieuze spel van de acteurs ★★★★☆

Zone Blanche

De Zone Blanche (witte zone) in de gelijknamige serie is een deel van Frankrijk waar geen bereik is, de stroom hapert en elektronica zich eigenzinnig gedraagt. De Frans-Belgische misdaadserie speelt zich af in het geïsoleerde (fictieve) stadje Villefranche dat midden in een uitgestrekt en onherbergzaam bos ligt, waar eeuwig mistflarden tussen de bomen hangen. En, leren we als er in de persoon van een nieuwe aanklager (Laurent Capelluto) een buitenstaander arriveert in de eerste aflevering (klassieke openingszet: zie ook Twin Peaks), het moordcijfer ligt er zesmaal hoger dan in de rest van Frankrijk.

Het eerste seizoen van Zone Blanche dateert al uit 2017 en was een van de betere Franstalige misdaadseries van de laatste jaren, familie van andere series waarin gruwelijke geheimen schuilgaan achter de ogenschijnlijk pittoreske facade van geïsoleerde gemeenschappen in de natuur, van het Nieuwe-Zeelandse Top of the Lake tot aan het Franse La Foret (en vele anderen). Deze zomer kwam het tweede seizoen meteen op Netflix.

In het begin van het eerste seizoen wordt Villefranche geschetst als een plek waar de spanningen hoog oplopen: de lokale machtige familie Steiner (eigenaar van de houtzagerij en de steengroeve) heerst met harde hand, in het bos heeft een vrouw zich verhangen en de dochter van de burgemeester is verdwenen – op een manier die doet denken aan de ervaringen die de huidige sheriff (Suliane Brahim) als jong meisje had. Ondertussen probeert een groep jonge activisten de wereld te redden.

Zone Blanche heeft dat typisch sombere dat Waals/Noord-Frans drama aankleeft, maar dan gecombineerd met onverwachte uitbarstingen van zwarte humor (met dank aan de neurotische rol van Capelluto als aanklager Franck Siriani, de special agent Dale Cooper van de serie) en bovennatuurlijke momenten - in het eerste seizoen nog vrij terughoudend geserveerd als suggestieve schaduwen, maar in het tweede seizoen voluit barok.

Het is een van de betere recente Europese series waarin de absurde elementen mooi contrasteren met het bloedserieuze spel van de acteurs. ‘If you go down in the woods today, you better not go alone’, luidt de opening van een bekend lied, maar dat is een regel waar niemand zich in Zone Blanche aan lijkt te houden. En verder complimenten voor de mensen die het bos uitlichten, van mistflarden voorzien en het onheilspellende geluidsdecor hebben gemaakt, waarin elke krakende tak de laatste kan zijn.

Zone Blanche

Drama

Vier sterren

Met Suliane Brahim, Hubert Delattre, Laurent Capelluto

Te zien op Netflix

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden