In zijn twaalfde roman schetst Jim Crace omineuze gebeurtenissen in een naamloze stad

Jim Crace: The Melody
Picador, import Van Ditmar; 276 pagina’s; euro 16,99. 
In mei verschijnt bij uitgeverij De Geus de Nederlandse vertaling: De melodie; euro 22,50.

Beeld rv

Sinds hij in 1986 debuteerde met Continent (Het Zevende Werelddeel) heeft Jim Crace zich doen kennen als de Britse meester van de verbeelding. Zijn werk wordt bevolkt door fictieve steden, dorpen, planten, dieren, talen, drankjes en wat al niet. In welk deel van de wereld we ons bevinden blijft meestal onduidelijk, net als de tijd waarin het verhaal is gesitueerd.

Het maakt zijn boeken zowel magisch en autonoom als wonderlijk universeel. Ze zijn dikwijls doortrokken van een diepe humanistische en sociaal-geëngageerde overtuiging, waarin compassie met de zwakkeren een terugkerend element is.

Voor Craces twaalfde roman, The Melody, geldt dit misschien wel nadrukkelijker dan ooit. Hoofdpersoon Alfred ‘Mister Al’ Busi is een singer-songwriter van in de 60 die na de dood van zijn geliefde echtgenote eenzaam is blijven wonen in hun langzaam in verval rakende villa aan zee. We treffen hem aan de vooravond van een festiviteit waarbij zijn buste zal worden onthuld in de Avenue of Fame van de naamloze stad waar hij woont, en die met zijn basiliek, koepels en balkons mediterrane associaties oproept.

Naast de welgestelden – mensen die de kaartjes voor Busi’s concerten kunnen betalen – kent de stad hordes paupers en verschoppelingen. Zij hangen rond in de Mendicant Gardens en zijn menige oppassende burger een doorn in het oog. In de nabijheid van de stad bevindt zich de ‘bosk’, een wildernis die niet alleen wordt bevolkt door wilde dieren, maar mogelijk ook door een vreeswekkende mensensoort.

Crace zet zijn moreel geladen maar nooit pamflettistische verhaal in gang door een reeks omineuze gebeurtenissen, waarbij Basi eerst in zijn eigen huis wordt aangevallen (door een wilde kat? Door een uitgehongerde jongen?) en vervolgens in de tot daklozenjungle uitgegroeide Mendicant Gardens opnieuw met geweld wordt geconfronteerd. Bovendien ontdekt hij dat zijn villa dreigt te worden gesloopt om plaats te maken voor een duur appartementengebouw.

Ondanks het soms bijna sprookjesachtige karakter van de door Crace beschreven wereld, ondanks de kleurrijke exotica van de tarboni’s, de pepereiken, de tamarisken, de fessandrastruiken, de casuarina’s en de carobbomen, ademt dit boek een even ingetogen als doorvoeld engagement.

Hans Bouman

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden