tv-recensieHaroon Ali

In zijn documentaire rouwt Merlijn Kamerling om alle gedaanten van vader Antonie

Merlijn Kamerling gaat de straat op met een ingelijst portret van zijn vader. Hij wil weten of voorbijgangers acteur en zanger Antonie Kamerling herkennen, tien jaar na diens tragische zelfdoding. Natuurlijk weet iedereen nog wie hij is. ‘Ik krijg meteen de rillingen’, zegt een man. De wapenfeiten worden weer opgesomd: GTST, All stars. ‘En zelfmoord’, zeggen de mensen al snel. ‘Goede tijden en zelfmoord?’, vat Kamerling junior afstandelijk samen, voor hij onthult dat hij zijn zoon is. Dat steekt nog meer dan alle tranen in de documentaire Antonie & Merlijn: 10 jaar later, die maandag was te zien op Net5.

Een bekende Nederlander wordt publiek bezit. Hij is overal te zien, maar iedereen wil hem op een andere manier zien. Antonie was zo knap en charismatisch, zeggen betrokkenen in de docu. ‘Hij had een twinkeling in zijn ogen.’ Er zijn eindeloos veel beelden waarop het blonde idool flirt, uitdaagt of juist teder zijn kinderen knuffelt. Maar de twinkeling verdween uit zijn ogen, zegt een fotograaf. Wat moet je als zoon met al die impressies van anderen, nadat je vader uit het leven is gestapt? Merlijn wilde jarenlang niets van hem zien, niet eens zijn vaders stem horen. In zijn documentaire lijkt hij de karakterschetsen ook te wantrouwen, met indringende argusogen en de armen over elkaar.

Merlijn Kamerling vraagt voorbijgangers of ze zich zijn vader nog herinneren. Beeld Talpa / Net5

Net zoals iedereen wat van Antonie vindt, hebben velen ook een mening over de manier waarop zijn gezin hem blijft herdenken. Weduwe Isa Hoes publiceerde in 2013 het boek Toen ik je zag, dat een succes werd. In de jaren erna gaf ze met enige regelmaat interviews over haar leven met en na Antonie. Onlangs bracht Merlijn zijn eigen boek uit, Nu ik je zie, dat ook al weken bovenaan de bestsellerlijst staat. Maandag zaten moeder en zoon samen bij De vooravond om over hun band te praten. Nederland blijft kennelijk geboeid door het trauma van deze familie. En juist door die aanhoudende interesse is het begrijpelijk dat nabestaanden de regie nemen over zijn nalatenschap en de persoon willen eren zoals alleen zij hem kennen: Antonie de echtgenoot, Antonie de vader.

In de documentaire probeert de 21-jarige Merlijn zich te verhouden tot al die gedaanten van zijn vader. Hij vraagt zich af wat hij zelf eigenlijk voelt, hoe je moet rouwen om iemand die een monument is geworden. Merlijn spreekt daarom af met Lola Brood, die als een van de weinigen begrijpt wat hij doormaakt. Ze gaan samen naar Madame Tussauds, waar een wassen beeld staat van Herman Brood, die in 2001 van het dak van een hotel sprong. ‘Dit is zijn eigen broek, zijn eigen kleding’, zegt zijn dochter. Het is absurd, maar ook treffend. Daar staat je vader, of een afgeleide ervan. Iedereen kan met hem op de foto, maar jij kunt hem nooit meer aanraken.

Zoekt u hulp op dit gebied? Bel gratis: 0800-0113, of chat op 113.nl met medewerkers. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden