Recensie Serie

In Wanderlust wordt slim gespeeld met romcom-patroon (4 sterren)

Wanderlust; Drama (6-delig). Geschreven door Nick Payne

Met Toni Collette, Steven Mackintosh, Zawe Ashton. Te zien op Netflix

Beeld Netflix

Je zou Wanderlust rustig een afgedwaalde verhaallijn uit de Britse romcom-klassieker Love Actually (2003) kunnen noemen, waarvan de kortste samenvatting kan luiden: relatietherapeut probeert haar eigen relatie te redden (en dat valt nog niet mee). Toneelschrijver Nick Payne schetst een intellectueel Brits milieu, waar een relatietherapeut en een leraar, met hun drie bijna volwassen kinderen, na twintig jaar huwelijk ontdekken dat de fut er uit is. Er is liefde en respect, maar er is geen seks meer, en dat begint zijn tol te eisen, ook op het ‘liefde en respect’-vlak.

We krijgen aan het begin van Wanderlust de woordenboek-definitie mee: het verlangen naar elders. Een verlangen waarmee je prima kan leven, maar het wordt anders als je aan de impuls toe gaat geven, relatietechnisch gezien. Intellectueel en open als ze zijn proberen Joy en Alan hun experimenteerdrang te institutionaliseren. Ondertussen volgen we ook de drie kinderen (en wat een geweldige jonge acteurs) op hun eerste stappen op het relatiepad en krijgen we de sessies van Joy mee, zowel met haar patiënten, als met haar eigen therapeut. Dit alles begeleid door een soundtrack die nog het meest lijkt op de ‘Easy on Sunday’-playlist van Spotify.

Maar Wanderlust maakt zich langzaam los van het romcom-peloton. Payne heeft de relatiecrisis van Joy en Alan een donkere kern gegeven die langzaam tevoorschijn komt, en in de vijfde aflevering (die uit een lange therapiesessie bestaat) meesterlijk wordt afgepeld. Onderscheidend is vooral Toni Collette, die dit jaar ook al een Oscarkandidaat lijkt voor haar rol in horrorfilm Hereditary, als Joy. Het is hypnotiserend wat ze laat zien, of ze zichzelf nu helemaal laat gaan in een flirt op de dansvloer, of in een eindeloze close up ingehaald wordt door haar verleden.

En dit in zes economisch vertelde afleveringen, in co-productie met de BBC, die de soms problematische wijdlopigheid van andere vergelijkbare Netflixseries weet te vermijden. Payne speelt slim met het romcom-patroon dat inmiddels diep is ingeslepen bij het publiek. Zelfs die Hugh Grant-achtige manier van praten in hakkelende halve zinnen (met dank aan romcom-koning Richard Curtis) heeft bij hem een andere betekenis. Uiteindelijk zijn Joy en Alan geen stel dat elkaars zinnen afmaakt, maar dat is opgehouden naar elkaar te luisteren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.