In Van Nellefabriek hangen rijp en groen schouder aan schouder

Art Rotterdam is een aangename beurs.

Quality Orchestra Boy van Pieterjan Ginckels.

De locatie (de Van Nellefabriek) is mooi. De indeling, met aparte ruimtes voor videokunst en een greep uit de subsidiënten van het Mondriaan Fonds, overzichtelijk. Het randprogramma aantrekkelijk, het aanbod behapbaar. Kwalitatief sterk wisselend, ook. In de Van Nellefabriek hangen rijp en groen schouder aan schouder, treft men usual suspects (Zoro Feigl, Matthew Day Jackson) naast onbekende namen; bevindt het schitterende en het onooglijke zich binnen dezelfde stand. In de Van Nellefabriek, kortom, bezoekt men een beurs, met soms modder en af en toe een goudklompje. Echter, de diversiteit kan vermoeiend zijn. Daarom, bij wijze van gids, vijf trends en hoogtepunten.

Art Rotterdam, Van Nellefabriek, t/m 12/2.

Selfie

Misschien wel het beste werk op Art Rotterdam bevindt zich in de videoruimte en is gemaakt door Melanie Bonajo. In Progress vs. Regress komen senioren aan het woord over technologische innovaties, van stofzuiger tot selfie. De ontboezemingen zijn soms voor de hand liggend, maar vaker grappig en verrassend. Neem de tampon. Voor die er was, droegen dames een doek. Die doeken stonden te weken in een emmer in de achtertuin, en die emmer moest worden schoongemaakt, ook tijdens hete zomers. Ja, dan stond je vanzelf te 'kaken'.

Melanie Bonajo, Progress vs. Regress, 2016, Akinci Amsterdam.

Kieuw-lamellen

Sommige kunst laat je gissen. Die van Mandy den Elzen bijvoorbeeld. Wat zijn de fragiele objecten onder stolpen die zij vertoont in de sectie van het Mondriaan Fonds? Gedroogde bloemen? Vogelskeletten? De tekstuele begeleiding biedt uitkomst. Het blijkt te gaan om de kieuwen van vissen, of, preciezer: de kieuw-lamellen. Met monnikengeduld verwijderde Den Elzen deze kieuwen plus omringend weefsel en presenteert ze in geconserveerde vorm als een dierlijke papiervouwkunst onder glas. Fraai.

Mandy den Elzen, The morphology of fish, 2016.

Trompe l'oeil

Nog een subgenre: het neppe voorwerp. Een speaker waar geen muziek uitkomt (want: van schilderslinnen), een wastafel waaraan je je niet kunt wassen (want: zonder kraan) en een handendroger die niets droogt (want: van hout). Het zijn werken die het door hun amusementswaarde goed doen op een beurs, maar die bij de koper thuis waarschijnlijk gaan vervelen. Hun ideale bestemming is het museum. Bijvoorbeeld op het toilet.

Pieterjan Ginckels, Quality Orchestra Boy, 2016, Hopstreet Gallery.

Beursfeiten

Dit jaar beleeft Art Rotterdam zijn 18de editie. Er doen 125 galeries mee. Nieuw dit jaar is het onderdeel Open Air, met kunstwerken in de buitenlucht van onder anderen Jay Gard, Ronald de Bloeme en David Jablonowski.Florian en Michael Quistrebert (inderdaad, broers) van galerie Juliètte Jongma wonnen de NN Group Art Award, die voor het eerst werd uitgereikt.

Meep meep

Soms gaat kunst vooral over kunst. Zo ook in dit werk van de Bulgaar Stefan Nikolaev. Het stelt tekenfilmfiguur Wile E. Coyote voor (van Roadrunner), alleen bevindt deze Wile zich onder een gewaad. Een staf steekt onder het kledingstuk vandaan. Kenners zien hierin direct een parodie op Joseph Beuys performance I Like America and America Likes Me (1974), waarin de Duitse kunstenaar zichzelf drie dagen opsloot met een coyote, ook onder een gewaad en met een staf.

Stefan Nikolaev, I Hate America and America Hates Me, Michel Rein, 2013.

Knikkerbaan

Je hebt favela's waar je je alleen onder begeleiding in begeeft. Je hebt ook favela's die nog geen 2meter hoog zijn en waar je uren (oké, minuten) naar kunt kijken. Erik Seps Favela Tower is er zo een. Het is een knikkerbaan-achtige constructie met miniatuurwegen, hutjes en graffiti. Sep, die zelf nooit een favela bezocht en zijn sculptuur baseerde op films en documentaires, bekroonde deze constructie met een reusachtige Mercedesster. Dat ziet er tof uit.

Erik Sep, Favela Tower, 2013-16, Frank Taal.

Kunst waar je in wilt

Wie een tijdje op Art Rotterdam rondloopt begint vanzelf subgenres te herkennen. Machines-die-nutteloze-activiteiten-uitvoeren (zeepbellen blazen, stenen tegen elkaar wrijven) is zo'n subgenre. Kunst-waar-je-in-wilt een andere. Denk aan schilderijen met een verfhuid glad als het glazuur op een taart, of aan de sculpturen van Reinoud Oudshoorn. Die laatste zijn schijnbaar eenvoudige dingen. Ze bestaan uit metalen structuren met matglazen platen erin; platen waarachter zich iets bevindt, iets rechthoekigs, het is moeilijk te zien wat. Dat frustreert. Voor je het weet sta je met je neus tegen het kunstwerk.

Reinoud Oudshoorn, Zonder titel K-16, 2016, Galerie Ramakers

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden