TV-recensieFrank Heinen

In tv-studio’s klinkt alleen maar het eindeloze Nederlandse gepraat over wat wel en niet goed is

Net als in de aanloop naar alle voorgaande persconferenties drupte de nabije toekomst maandagavond maatregel voor maatregel door de kieren van het geslotendeurenoverleg.

‘Hoe zeker zijn we?’, informeerde Nieuwsuur-presentator Jeroen Wollaars. ‘Betrekkelijk zeker’, verzekerde parlementair verslaggever Nynke de Zoeten hem.

Betrekkelijk. Fijn woord. Een woord als een vaatdoek ook – als de stelligheid onverhoopt over de randen klotst, is ‘betrekkelijk’ er om de rommel op te vegen.

In Op1 werd voor speculatie het hoofdpodium ingeruimd. Nog vóór Mark Kramer – Voorzitter Acute Zorg – met zijn hele hebben en houden aan de noodklok mocht gaan hangen, vertelden Xander van der Wulp en Peter Kee over, ja, over wat eigenlijk? Het ging over de verkiezingen, over de positie van Grapperhaus binnen het CDA en over ergernis over de vermeende ijdelheid van Diederik Gommers.

‘Wie zegt dat?’

‘Dat hoor je in Den Haag weerklinken.’

De uitwisseling tussen presentator en politiek analist over de mogelijke introductie van de corona-routekaart verbeeldde de wezenloosheid van dit soort gesprekken over nieuws-dat-nog-geen-nieuws-is.

‘Ze komt er dus niet.’

‘Nou, in principe wordt ze morgen gepresenteerd.’

‘We gaan het zien.’

Het is logisch dat er in babbelprogramma’s wordt gebabbeld, en het ligt voor de hand dat het ook gaat over wat ons te wachten staat – in de dagen voor een WK-finale wil ik ook graag weten wat de opstelling wordt. Alleen: de volgorde klopt niet. Terwijl verpleegkundigen handen tekortkomen, ligt de nadruk in tv-studio’s steeds op de gevolgen van de maatregelen, voor die en die en ook voor die, op draagvlak en het gebrek daaraan. Daarover kan immers gesproken worden, gediscussieerd, van mening verschild. Wie wordt wat ontnomen, en op welke gronden? Welke uitzondering wordt gemaakt, wie is de dupe, hoezo is dat een probleem?

Nieuwsuur, maandagavond.Beeld Nieuwsuur

Minister Van Ark stelde in De vooravond – waarin wél eerst langdurig werd stilgestaan bij het dringende capaciteitsprobleem in de ziekenhuizen – dat het debat te veel over de maatregelen ging, en te weinig over gedrag. Dat was niet alleen een valse tegenstelling – gedrag hangt immers nauw samen met maatregelen – maar ook een voorbeeld van de vanzelfsprekende (maar ergerlijke) neiging de schuld aan De Ander te geven. Als de ik het slachtoffer is, zal de jij wel de dader zijn.

Kramer constateerde maandag in Op1: ‘In Nederland wordt oneindig gebabbeld over wat wel goed is en wat niet goed is, terwijl: als je je zou houden aan afspraken die gemaakt zijn, waren we nooit in die situatie terechtgekomen.’ Meer harde noten mocht hij niet kraken – het was tijd voor een ander item.

In een Nieuwsuur-reportage kwamen maandag verschillende ziekenhuismedewerkers aan het woord, in verschillende stadia van wanhoop. Een verpleegkundige vertelde hoe zij door familieleden telefonisch werd uitgekafferd als duidelijk werd dat hun zieke geliefde noodgedwongen naar een ander ziekenhuis zou worden overgeplaatst. Zo’n scène zou eigenlijk al het andere betrekkelijk moeten maken – maar zo werkt het dus niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden