Film

In the Heights is een cinematografische ‘slutty summer’, vol feest, vuurwerk en sexy hoofdrolspelers ★★★★☆

In the Heights eist al knipogend zelfbewust een plek op in de filmmusicalgeschiedenis en klutst aanstekelijk verschillende Latijns-Amerikaanse muziekstijlen door elkaar.

Anthony Ramos als Usnavi in In the Heights.  Beeld Warner Bros K2
Anthony Ramos als Usnavi in In the Heights.Beeld Warner Bros K2

In the Heights is een onweerstaanbare film. Meteen al vanaf de eerste scène, als de jonge Dominicaanse hoofdpersoon Usnavi zingend zijn kleine buurtwinkeltje opent, terwijl hij zijn sleutels laat rinkelen op de maat van de muziek en een putdeksel gebruikt als scratchende plaat. Als de hele buurt losbarst tijdens het refrein moet zelfs de grootste musicalhater erkennen dat verzet zinloos is.

De muziek en het idee van In the Heights komt uit de koker van Lin-Manuel Miranda, die de Broadway-musical waarop de film is gebaseerd schreef vóór zijn grote hit Hamilton. De film vervlecht de verhalen van verschillende buurtbewoners uit Washington Heights, een LatinX-wijk in New York (LatinX is de inclusieve term ter vervanging van latino en latina). Allemaal dromen ze van een beter bestaan – de één ziet zijn uitweg in een loterij, de ander hoopt op een carrière als ontwerpster, een derde wil een strandbar in zijn geboorteland.

Usnavi is de lijm die alles bij elkaar houdt: hij vertelt het allemaal aan een stel snoepige kinderen dat aan zijn lippen hangt. Logisch: acteur Anthony Ramos, met zijn sproetjes en zijn lichte ogen, is een stralende aanwezigheid. Met hem wil je graag tweeënhalf uur op pad, langs zijn al even knappe en sympathieke vrienden die zingen en met elkaar dansen op straat, in een discotheek, of in een krap huiskamertje. Alles is kleurrijk en over de top – in een nagelstudio worden al zingend pikante roddels uitgewisseld, er is een overweldigende choreografie in een openbaar zwembad. Een snuf West Side Story, een scheut van de ‘aquamusicals’ uit de jaren vijftig: In the Heights eist al knipogend zelfbewust een plek op in de filmmusicalgeschiedenis. Tegelijkertijd voelt het als een weldadige vakantietrip voor nú, de cinematografische equivalent van de ons beloofde post-corona slutty summer vol feest, vuurwerk en sexy, elkaar aftastende hoofdrolspelers.

In the Heights  Beeld filmbeeld
In the HeightsBeeld filmbeeld

Miranda’s slim geschreven liedjes zijn virtuoze taalspelletjes, waarin Engels en Spaans elkaar afwisselen, en hij klutst aanstekelijk verschillende Latijns-Amerikaanse muziekstijlen door elkaar. Diversiteit zet hij hier nadrukkelijk neer als kracht – al werd de film daar in Amerika juist op bekritiseerd omdat juist lichtgetinte latinx-acteurs de hoofdrollen kregen.

Soms zakt de vaart een beetje in. En het blijft uiteindelijk een oppervlakkig sprookje: het kruidvat aan gevoelige thema’s als racisme, wortels, discriminatie, illegaliteit, identiteit en gentrificatie komt nooit tot ontploffing – het is een kwestie van vrolijk aanstippen en dóór.

Er loopt geen slechterik rond in In The Heights; als de stroom uitvalt komt jong en oud samen in het huis van ‘abuela’ om uitgelaten bingo te spelen. De film gelooft zonder voorbehoud in gemeenschapszin, dat mensen van verschillende achtergronden een waardevolle connectie kunnen maken. In een tijd waarin mensen vooral lijnrecht tegenover elkaar lijken te staan, voelt deze zalige bioscoopextravaganza als een warm, weldadig bad.

In the Heights

musical

★★★★☆

Regie Jon M. Chu

Met Anthony Ramos, Melissa Barrera, Leslie Grace

143 min., in 99 zalen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden