Filmrecensie The Beast in the Jungle

In The Beast in the Jungle is vooral het dansgedeelte geslaagd ★★★☆☆

De dansers in de hoofdrollen overtuigen minder als acteurs. Ook ontbeert de film spanning.

Dane Hurst and Sarah Reynolds in The Beast in the Jungle (2019).

Een beest dat loert vanuit het struikgewas, klaar om aan te vallen. Al sinds zijn jeugd heeft John Marcher die sensatie van een onvermijdelijk lot, zonder te kunnen zeggen wat hem precies te wachten staat en wanneer het zal gebeuren. Slechts één persoon heeft hij verteld van dit ‘beest’; misschien dat deze May Bartram, nog eerder dan hijzelf, het raadsel zal oplossen.

Ziedaar de premisse van Henry James’ The Beast in the Jungle (1903), een novelle die een liefdesverhaal zou kunnen zijn maar dat alsmaar niet wordt. John en May hebben door hun gedeelde geheim een intense, maar ook wrange band; terwijl hij haar alsmaar opzoekt om over zijn ‘beest’ te praten, blijft zij onverminderd door hem gefascineerd. En ze is verliefd op hem, wellicht. Hij op zijn beurt ziet haar nauwelijks als een volwaardig persoon. Daarvoor leeft hij te weinig in het hier en nu.

In haar filmbewerking werkt regisseur Clara van Gool dat aspect rigoureus uit door de net-niet-romance uit te smeren over de tijd: terwijl John en May elkaar leren kennen in de Britse high society van omstreeks 1900, blijven ze tot in de 21ste eeuw, van landhuis tot kantoorflat, om elkaar heen dansen.

Letterlijk, want Van Gools The Beast in the Jungle is evenzeer een stemmig gefotografeerd kostuumdrama als een dansfilm. De hoofdpersonages worden vertolkt door professionele dansers Dane Hurst en Sarah Reynolds, die elkaar alsmaar naderen maar ook op afstand blijven. Reikende handen glijden langs elkaar, kussen blijven onvoltooid, de lichamen millimeters van elkaar gescheiden.

The Beast in the Jungle

Drama/Dans

Drie sterren

Regie Clara van Gool

Met Dane Hurst, Sarah Reynolds.

87 min., in 14 zalen.

Vooral het dansperspectief op James’ verhaal is geslaagd. Hurst en Reynolds overtuigen minder als acteurs en de film ontbeert spanning. Scènes volgen elkaar nogal laconiek op; je voelt zelden echt wat er voor de personages op het spel staat.

Niettemin blijft The Beast in the Jungle een eigenzinnig, boeiend experiment. Van Gool, die eerder onder meer een ‘gedanste documentaire’ maakte naar de Banking Blogs van Joris Luyendijk (Voices of Finance, 2015), koos bepaald niet de gemakkelijkste weg, maar soms valt alles wel degelijk op zijn plek. De bubbel waarin John en May zich begeven, wordt dan als dansduet nóg ongrijpbaarder, en toch ook zinnelijker.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.