In Tetris mon amour is het computerspel de metafoor voor grotere thema's des levens

Theater (dans) - Tetris mon amour

Roni Haver creëert een dynamisch universum als in een verslavend computerspelletje. Tetris is in deze voorstelling de metafoor voor grotere thema's des levens.

Zoals in het spelletje Tetris hoekige vormen in elkaar moeten grijpen, smelt Haver vele dansvariaties moeiteloos aaneen. Foto Tetris mon amour

Games zijn populair onder choreografen. Al in 1998 liet Krisztina de Châtel zich voor Lara inspireren door Tomb Raider. Erik Kaiel maakte in 2011 Tetris, een acrobatische interpretatie van het klassieke computerspelletje waarbij verschillend gevormde blokjes bestaande uit vier vierkantjes zo moeten worden gemanoeuvreerd dat er horizontale lijnen ontstaan. Daarin heeft nu ook Roni Haver zich vastgebeten. Haar Tetris mon amour is een eigenzinnige, behoorlijke abstracte vertaling geworden.

In een futuristische ruimte met spiegelend plastic, rook, laserstralen en een verrijdbaar, soms felgroen oplichtend frame in de vorm van een kubus, volgen we onze helden, onze avatars: zeven dansers en drie musici van Slagwerk Den Haag die spannende muziek van Thijs de Vlieger (ook componist voor videogames) uitvoeren én meedoen aan eenvoudige danssecties - die helaas iets te veel op de mechanisch trommelende konijnenformaties in de Duracell-reclame lijken.

Tetris mon amour

Theater (dans)
Door Club Guy & Roni en Slagwerk Den Haag. Choreografie Roni Haver.
Muziek Thijs de Vlieger (Noisia). 20/10, Stadsschouwburg, Groningen. Tournee t/m 18/1.

De witte en donkergroene kostuums met hoepelrokken of keurslijfjes zijn even stug als de bewegingen: het hele lijf, van been tot pols en starend oog, lijkt zich alleen maar recht en scherp om de hoek zwenkend te willen gedragen. In deze robottaal - niet-menselijk bewegen is tegenwoordig weer opvallend vaak een thema in de dans - combineert Haver kundig de lange lijnvoering van klassiek ballet met het schokkerige van de hiphopstijl popping. De scherpte en energie van de dansers van Club Guy & Roni, het hippe gezelschap uit Groningen dat dit jaar vijftien jaar bestaat, zijn indrukwekkend.

Prachtig is ook het ruimtegebruik. Zoals in het spelletje Tetris hoekige vormen in elkaar moeten grijpen, smelt Haver vele dansvariaties moeiteloos aaneen. Het zijn variaties voor de hele kluit dansers of voor enkelingen die zich daaruit losmaken. In of buiten de kubus, of juist parallel geschakeld: deels in en deels buiten dat kader, maar wel op elkaar doorpakkend. Hoe vierkant het grondpatroon ook is, er ontstaat paradoxaal genoeg een stroom, een vloeiend geheel. Daar doen de kleine haperingen die in de dans zijn verwerkt, alsof de computer vastloopt alsof het moment van 'game over' is bereikt, niets aan af.

Ga niet op zoek naar spelregels, want die blijven ondoorzichtig. Het verhaaltje dat zich gaandeweg ontvouwt - de ene avatar wordt verliefd op de andere, wat tot iets meer organische interactie leidt - is flinterdun. Ook het spelletje Tetris als metafoor voor grotere thema's als 'vrijheid door begrenzing' moet je vooral zelf invullen. Haver is goed in het creëren van een dynamisch universum waarin het draait om het gevoel alsmaar te willen of moeten doorgaan. Als het je lukt mee te liften met die continuïteit, die hitte, die flow zo typerend voor elk verslavend spelletje, dan heb je een mooie avond.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.