TV-recensie Zeven kleine criminelen

In Syrië vluchtten kinderen voor oorlog, in het Nederland van Zeven kleine criminelen plannen kinderen een bankoverval

Haro Kraak

Bij het kijken naar ‘Zeven kleine criminelen’ moest ik denken aan Elias uit Syrië: wat zou hij ervan vinden?

Te allen tijde houdt Vina er rekening mee plotsklaps afscheid te moeten nemen van iedereen. Daarom doet ze haar best om nu alles te onthouden. Want ze weet: als je halsoverkop moet vluchten, hou je niets anders over dan de herinneringen in je hoofd.

Vina zat ooit in de klas bij Elias. In Aleppo. Elias heeft een klassenfoto die genomen is op de laatste dag dat ze elkaar zagen. Die dag vielen de eerste bommen. Nu, zeven jaar later, woont Elias (17) in Enschede. Zijn beste vriend woont in Australië. Van de rest weet hij niets.

In Sinan zoekt de klas van Elias (BNNVara) probeert tv-maker Sinan Can te achterhalen hoe het nu met de gezichten op de foto gaat. Als Can in Syrië komt, hoort hij van de directrice van de oude school van Elias dat er een meisje in Nederland woont, Vina dus. In Twello, niet ver van Enschede.

Aan het eind van de eerste aflevering was te zien hoe ze elkaar weer ontmoeten. Ongemakkelijk staan ze daar, stil, hun lijven verkrampt – als doodgewone tieners dus. ‘Waarom huil je?’ ‘Dat is de wind.’

De laatste jaren maakt Can een gestage stroom sterke documentaires. Hij reisde in het spoor van IS, ging op zoek naar de verloren kalifaatkinderen en verkende Saoedi-Arabië. Zonder uitzondering is de materie zwaar. Can benadrukt weleens emoties die al overdadig van het scherm spatten, maar zijn methode is verder kalm en integer.

Het tweeluik eindigde maandag met de acht kinderen uit de klas die nog in Aleppo wonen. Nadat ze leuke herinneringen hadden opgehaald over Elias en Vina, die samen keken naar de beelden, vertelden de klasgenoten hoe ze de oorlog waren doorgekomen. Over bommen en doodsangsten.

Sinan zoekt de klas van Elias. Beeld BNNVARA

Op Vina maakten de schrijnende verhalen grote indruk. Elias is, ondanks alles, toch een lachebekje gebleven. Al kan dat ook façade zijn.

Ik moest aan hem denken bij het kijken naar Zeven kleine criminelen – wat zou Elias daarvan vinden? In Syrië vluchtten kinderen voor oorlog, in het Nederland van deze VPRO-jeugdserie plannen kinderen een bankoverval. Uit wraak. En voor het geld natuurlijk. Maar ook een beetje uit verveling.

Het is een geweldig gestileerde serie, licht absurdistisch, onsentimenteel van toon. De bank is gesitueerd in het betonnen gebouw van Radio Kootwijk, midden op de Veluwse hei. En de kinderen hangen rond aan de kust, onder de rook van Rotterdam. Theo Maassen speelt de bankdirecteur, in een wit koloniaal pak.

De serie, geregisseerd door Rob Lücker (Rundfunk) en gebaseerd op een Italiaans boek, laat zich kijken als een jeugdversie van heistverhalen La Casa De Papel of Ocean’s Eleven. De jongens spelen ernstig en vastberaden, wat weer doet denken aan kinderen uit de films van Wes Anderson.

Raffie, Wahib, Boaz en de anderen gaan die kraak zetten, zoveel is zeker. Ik hoop dat Elias en Vina er ook om kunnen lachen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden