Review

In Sky is Lisse Knaapen de absolute koningin van het bal

Met techniek, een goede hoofdrolspeelster en puike dansers alleen red je het niet.

Lisse Knaapen als Sky en Matteo van der Grijn als vader van Sky. Beeld Deen van Meer

Laten we met het goede nieuws beginnen: a star is born. De 22-jarige Lisse Knaapen speelt het breekbare tienermeisje Sky dat na een overdosis foute pillen in een droomcoma terechtkomt en daar ­levenskracht opdoet. Zij speelt die rol zo onbevangen en heeft daarnaast ook nog een prachtige, volle stem, dat je als bezoeker beseft iets bijzonders te hebben meegemaakt. ­Knaapen is de absolute koningin van het bal.

Nog meer goed nieuws. In die twilightzone tussen leven en dood waarin Sky terecht is gekomen, heerst een machtswellustige koningin die een leger op pad stuurt om zieltjes binnen te halen. Sky moet de grote buit worden. Dat legertje is het tweede goede nieuws. Het bestaat uit (grotendeels) Nederlandse danstalenten die door het Amerikaanse ­choreografenduo Keone en Mariel Madrid tot een fabelachtige dansmachine zijn omgetoverd. Breakdance, ­robotdansen, rubberen figuren die je alleen in een animatiefilm verwacht; deze groep doet het allemaal met een ijzingwekkende perfectie.

'Musicals zijn vaak zo traditioneel'

Soldaat van Oranje, ANNE: ze hadden een spectaculair decor. Nu komt producent Robin de Levita weer met iets nieuws: een musical in 3D. 'Wij willen laten zien hoe hard het leven voor zo'n meisje kan zijn.' (+)

Dansers in Sky. Beeld Deen van Meer

Een mager coming-of-ageverhaal

Natuurlijk zijn we ook onder de indruk van de 3D-techniek (als het werkt). Petje af voor de angstaanjagende beelden als Sky in coma raakt en in het diepe gat wordt gezogen, voor de majestueuze natuurbeelden, en het attractieparksfeertje als de beelden je het gevoel geven in een lift te zitten. Zoals we ook dertig jaar geleden vol bewondering waren toen tijdens Phantom of the Opera een gigantische kroonluchter omlaag donderde en bij Miss Saigon een helikopter op het podium landde. Maar met techniek, een goede hoofdrolspeelster en puike dansers alleen red je het niet. Een goede musical begint bij een goed script, en het script van Sky is een onsamenhangend rommeltje.

De musical is een mengeling van een mager coming-of-ageverhaal, waarmee Hollywood ons heeft doodgegooid, en Alice in Wonderland. Sky is op school een onzeker buitenbeentje en dus een ideaal mikpunt voor de pestkoppen. Natuurlijk wordt er op school gepest en degene die beweert dat er op het Nederlandse schoolplein niet wordt gedeald, leeft in een droomwereld. Maar de superagressieve sfeer met wegkijkende schoolleiding op een dure privéschool (de moeder van Sky moet er twee baantjes op nahouden om het schoolgeld te kunnen betalen) is een wat al te lachwekkende knipoog naar Amerikaanse probleembuurten.

Roben Mitchell als beste vriend van Sky. Beeld Deen van Meer

Voorspelbaar musicalidioom

De liedjes die John Ewbank heeft gemaakt, zijn volgens zijn vaste stramien: een kabbelend begin om daarna alle registers open te gooien. Dat is dus juist het voorspelbare ­musicalidioom waar producent De Levita vanaf leek te willen. En dan die teksten. Het tranentrekkende soap­gehalte is zo hoog dat het soms niet om aan te horen is. Lone van Roosendaal zingt als moeder die in gebreke is gebleven een smartlap die kitscheriger is dan het ergste product uit de Jordaan.

Roben Mitchell zorgt als rups (die aan het slot prachtig als vlinder door het bos fladdert) godzijdank nog voor een vleugje humor in de musical die verder stijf staat van opgeklopt melodrama. O ja, ook Matteo van der Grijn als de drinkende vader van Sky die zijn leven niet op de rails heeft, krijgt ons een aantal keren aan het lachen. Maar dat is onbedoeld. Wat een knullige, lamlendig rijmende jeugdtheatertekst is hem door de strot geduwd. Je zou er als acteur voor in staking moeten gaan.

Verder ben ik van mening dat de rookmachine in musicals moet worden verboden. Het inzetten van dat theatermiddel is het ultieme brevet van onvermogen van een regisseur. En allemachtig, wat was er veel rook.

Door: Imagine Nation & Theater Amsterdam. Scenario: Sarah Miles. Muziek en liedteksten: John Ewbank, Choreografie: Keone Madrid en Mariel Madrid. Regie: Bobby Boermans. 3/4, Theater ­Amsterdam.

'De acteurs spelen een uitvergrote versie van zichzelf'

Vliegende acteurs, diepte-effecten en draaikolken: álles kan met 3D-decors. (+)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden