Recensie Sharp Objects

In Sharp Objects zijn de zomers heet en is de drank niet aan te slepen (vier sterren)

Amy Adams in Sharp Objects Beeld RV

Drank is natuurlijk geen fijn bestrijdingsmiddel voor problemen en andere ellende. Maar na een paar afleveringen Sharp Objects ben je toch wel geneigd hoofdpersoon Camille Preaker te begrijpen én te vergeven dat ze zo weinig eet en zo veel drinkt (wodka in een plastic waterflesje, ook dat nog).

Sharp Objects is de verfilming van de gelijknamige roman van Gillian Flynn (Gone Girl) over journalist Camille (Amy Adams), die haar geboortedorp in het midden-zuiden van de VS is ontvlucht en daar nu terugkeert om een verhaal te maken over een dubbele kindermoordzaak.

Sharp Objects

Drama

Vier sterren

2018, 8 x 60 min.; regie Jean-Marc Vallée; Met o.a. Amy Adams, Patricia Clarkson, Chris Messina en Eliza Scanlen. Te zien bij HBO (via Ziggo)

Deze plot stuwt de acht afleveringen weliswaar voort, maar is ondergeschikt aan de ontrafeling van een moeder-dochterverhouding en nog wel wat relaties tussen vrouwen in dat stilgevallen dorp, waar de zomers heet zijn, iedereen de schijn ophoudt en de drank niet aan te slepen is. Want niet alleen Camille drinkt overmatig, haar moeder en oude vriendinnen doen dat al evenzeer. En zelfs Camilles jongere zusje Amma, nog lang niet op de leeftijd dat ze genotsmiddelen mag aanschaffen, is buiten het zicht van haar ouders een flink innemend feestbeest. 

Amy Adams in Sharp Objects Beeld RV

De zweem van alcohol die over de serie ligt, wordt mooi verbeeld door regisseur Jean-Marc Vallée (Little Big Lies). Zowel in beeld als in geluid krijgt de werkelijkheid, zoals die door al die drinkende mensen wordt gezien, wat vaags, wat bibberigs, wat hol en ver klinkends. Bovendien is de overgang van heden naar flashbacks bijna vloeiend; omdat een alcoholist de blik nu eenmaal meer naar binnen dan naar buiten richt en geneigd is zichzelf en zijn problemen tot het centrum van de wereld te maken. Dan is het ook niet zo verwonderlijk dat de moeder (Patricia Clarkson) bij het weerzien de dochter niet omhelst maar alleen verwijten maakt. Het is nog slechts het begin van een steeds akeliger wordend samenzijn van de leden van een lang geleden door traumatische gebeurtenissen uiteengevallen gezin, dat nu alleen nog in staat is elkaar pijn te doen. En in het geval van Camille ook zichzelf. Dat drinken stoelt dus wel ergens op. Camille is dankzij de intense en briljante vertolking door Amy Adams een van de intrigerendste en betreurenswaardigste filmpersonages van de afgelopen decennia. Kijken, niet alleen om Camille, ook om Amy.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.