In Paradiso

DE TIJDEN VAN 'Er komen andere tijden' zijn voorbij, want de tijden zíjn inmiddels anders. Zoveel is me deze week wel duidelijk geworden op twee achtereenvolgende avonden....

Ze kon het. En de zaal was weer klap- en kuchbelust als vanouds. De vrouw die naast mij zat, behoorde echter tot een soort waar ik nog niet vaak over heb gehoord: lieden die zich ostentatief ergeren aan kuchers en te-vroeg-klappers, en die daardoor zelf ergerlijk worden. Er hoefde maar iemand gesmoord te blaffen of kreunend te gaan verzitten, of buurvrouw gromde en gesticuleerde naar mij en haar man. Op een zeker moment stroopte ze zelfs haar mouwen op, alsof ze zich voornam de eerstvolgende aanstootgever hoogstpersoonlijk op een rechtse hoek te vergasten.

Mijn haat tegen de hoest-haatster groeide in agressief tempo. Juist toen ik overwoog mijn mouwen er ook maar eens bij op te stropen, kreeg ik mijn volle genoegdoening. Bartoli was klaar met het programma en werd overladen met bloemen en applaus. Buuf knikte naar haar man: wij gaan vast, zijn we eerder bij de jassen. Ze verlieten de rij. Toen ze halverwege de trap naar de bovenuitgang waren, kwam Bartoli terug voor een toegift. Boven ging de deur dicht, het publiek nam weer plaats en Cecilia zong een aria terwijl ze rondom de piano en György Fischer liep. Zo kwam het, dat de zangeres voor het eerst die avond Podium Zuid in het vizier kreeg. En ik zág de sopraan denken, terwijl ze ons de hemel in zong: 'Kijk die blozende tante ongemakkelijk op de trap staan. Had zeker al weg gewild.' U begrijpt: ik klapte daarna mijn handen vuurrood, net zolang tot er een tweede toegift kwam. Bravissima!

Ook gek: zo jong als de mensen maandag oogden, zo grijs waren de duiven die dinsdagavond Paradiso binnenwaaiden. Een man in pak loopt naar de bar: 'Vijf spa alstublieft.' Boudewijn de Groot trad op ('Mijn eerste concert in Amsterdam') met het Metropole Orkest onder leiding van Dick Bakker, naast de vliegende camera van de NCRV-televisie de enige die swingde.

In twee uur kwamen bekende nummers van toen en onlangs voorbij. De arrangementen waren passend, de orkestratie dwong De Groot feller te zijn dan in zijn indolente aard ligt, en de teksten bleken voor een deel nog mee te kunnen: Meisje van zestien ('zij gaf zich aan een vagebond'), Verdronken vlinder ('zo te sterven op het water met je vleugels van papier'), Onderweg (''t licht komt van ver, van lichtjaren her'), 'Prikkebeen' ('lapjeskat, muizenissen, rood cellofaan, draailier, sleutel van goud') samen met de vermoeiend blijmoedige Elly 'Kauwgomballenboom' Nieman. Boudewijns kwaliteit als componist kwam ook naar voren in liedjes die door anderen bekend zijn gemaakt, maar hier de bedoelde uitvoering kregen: Annabel (Hans de Booy kan inpakken) en Malle Babbe (exit Rob de Nijs).

Toen was het afgelopen. Zogenaamd dan, want was er niet in de vooraankondigingen gewag gemaakt van een uitbundige versie van Het land van Maas en Waal? Wij werden dus geacht voor de NCRV-camera's publiek te spelen dat door het dolle heen om méér smeekt. Hoera, Boudewijn en Bakker werden vermurwd weer het podium op te komen, en toen ging het van 'we praten en we zingen en we lachen allemaal'. Om twaalf uur 's nachts was aan de Weteringschans bijna een polonaise ingezet, maar daar waren we te gezapig voor. De man die buiten de Daklozenkrant verkocht, leek met zijn peptalk voor zichzelf beter af dan wij.

Samenvattend: de tijden zijn in die mate veranderd, dat ik maandag naar het Concertgebouw moest om me in Paradiso te weten, en dinsdag naar Paradiso om tegen middernacht een regenachtige matinee-voorstelling met gitaargetokkel, strijkers en een zingende zaag bij te wonen.

Arjan Peters

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden