Tv-recensie Emma Curvers

In Our Planet is klimaatverandering geen PS’je, maar het hele verhaal

Eerlijk gezegd had ik niet héél veel aandrang om op de nieuwe Netflix-natuurdocuserie Our Planet te klikken. Noem me ondankbaar, maar: wéér de greatest hits van moeder aarde, wéér nu-nog-scherpere hyperclose-ups van verder ongerelateerde beesten, van het soort dat in de MediaMarkt op honderd giga-tv’s tegelijk draait om de levendige kleuren te demonstreren. Dat kennen we al van David Attenboroughs eerdere BBC-series Planet Earth, Blue Planet, Blue Planet II en Frozen Planet.

Al bij de eerste woorden in de voice-over van David Attenborough (92) is duidelijk dat het een ander verhaal wordt. Alleen in de openingsscène mag moeder natuur nog even onbezorgd opscheppen: langs de Peruaanse kust zien we een weergaloos ballet van dolfijnen en jan-van-genten, die jacht maken op een school makrelen. Gelukkig, hier is nog niets aan de hand. Later zijn we bij een jonge ijsbeer, die het gemunt heeft op een babyzeehond. De ijsbeer is bedreigd, doordat zijn leefgebied krimpt. Doordat het ijs op Antarctica in ijl tempo smelt, vertelt Attenborough, worden ook oceaanstromingen zoals de Humboldtstroom beïnvloed, wat tot duizenden kilometers verderop invloed zal hebben. ‘En dan wordt het stil aan de kust van Peru.’ Zo worden in Our Planet alle kleine verhalen met elkaar verbonden door het grotere verhaal op de achtergrond: klimaatverandering.

Producer Alastair Fothergill, die ook de BBC-series met Attenborough maakte, beklaagde zich al eens dat hij bij de BBC alleen iets met klimaatverandering mocht doen als de kwestie het goed deed op beeld. Hun uitstapje naar Netflix (in samenwerking met het WNF), waarvoor zeshonderd crewleden vier jaar filmden in meer dan vijftig landen, was een goed idee. Een natuurdocu met een PS’je van een verstrikt albatrosje in een vissersnet, lijken ze met deze serie te zeggen, was niet genoeg. Dat je klimaatverandering niet aantrekkelijk in beeld kunt brengen, is voor eens en altijd ontkracht. 

Van de babyflamingo, die over een zoutvlakte struikelt, gehandicapt door een sok van hard zout aan zijn pootjes, tot het gnoekalfje dat moet zien te ontsnappen aan een wilde hond; zorgeloos genieten is niet meer aan de orde. Des te pijnlijker is het, dat die natuur inderdaad nog weer prachtiger is gefilmd dan voorheen. Het enige dat nooit verbetert aan dit soort natuurdocumentaires is de epische muziekkeuze, waarbij maar uit twee bakjes wordt gegraaid; ‘grandioze glorie van onze planeet’ en ‘naderende verdoemenis’. Ach ja, de situatie ís ook ernstig, zullen we maar zeggen.

Heel af en toe laten de makers ruimte voor onbekommerde bewondering. Er is immers nog hoop, volgens Attenborough: ‘Wat we in de komende twintig jaar doen, bepaalt de toekomst voor al het leven op aarde’, zegt hij. ‘Met onze hulp kan de planeet herstellen’.

Als we vier mannetjes-zwaluwstaartmanakins een paringsdans zien oefenen en opvoeren voor een vrouwtje, horen we even iets van Attenboroughs vintage vrolijkheid. ‘Hebben ze genoeg gedaan? Wat is haar besluit? (…) Het is: een ja!’ Toch ben je in Our Planet nergens meer zeker van: zal je zien dat we in de volgende aflevering horen dat dit de allerlaatste vier zwaluwstaartmanakins op aarde waren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.