TheaterrecensieOde aan de minnares

In Ode aan de minnares staat een onbevreesde vrouw op het podium die zich vol sarcasme door het leven slaat ★★★☆☆

Iets meer kwetsbaarheid en diepgravend zelfonderzoek zou de monoloog van Linda Lugtenborg goed hebben gedaan.

Linda Lugtenborg in 'Ode aan de minnares'.Beeld Foto Casper Koster

Trots torent ze boven ons uit, actrice Linda Lugtenborg. Zij op een verhoging, wij, de dertig toeschouwers in het heropende Theater Bellevue in Amsterdam, verspreid over losse stoeltjes in de grote zaal. Op Nikes en in een paarse feestoutfit kijkt ze zelfverzekerd op ons neer en zet de rookmachine aan. Dit is lunchtheater, dus het is middag, maar het onderwerp leent zich eerder voor de late avond, want Lugtenborg zal ons, zo belooft het persbericht, ‘meenemen in haar juicy avonturen als ‘the other woman’.’ 

Ode aan de minnares, zo heet deze solo in regie van Jan Hulst dan ook.

Ze gaat trefzeker van start. In verrassende, brutale taal, opgesierd met eigenzinnige slang, bouwt Lugtenborg zorgvuldig een geloofwaardig personage op. Razendsnel ben je mee met deze stoere, onbevreesde vrouw, die zich vol zelfspot en sarcasme door het leven slaat. Overtuigend schetst ze bovendien een milieu dat we te weinig in het theater zien: met een jeugd in een woonwagenpark, een vader die ervandoor gaat en een moeder met een lange reeks treurige vriendjes, meestal alcoholisten en ex-junks.

Linda Lugtenborg in ‘Ode aan de minnares’.Beeld Casper Koster

En ja, zelf heeft ze een levendig libido, nou en? Dat brengt haar in elk geval opwindende ontmoetingen, op een bankje, in de auto, of op een hotelkamer, die ze omschrijft als The Notebook meets YouPorn. Gaandeweg haar openhartige relaas - geestig, geil, gedurfd en bij vlagen onthutsend – besef je dat het hedendaags toneel veel te weinig van dit soort personages telt. Deze vrouw jaagt resoluut haar eigen genot na, zonder verontschuldigingen en zonder gêne. Zo’n vrijpostige vrouwelijke protagonist is een verademing, een soort Fleabag, maar dan minder (openlijk) neurotisch.

En dat is meteen ook de keerzijde: het ontbreekt deze monoloog aan kwetsbaarheid en echt diepgravend zelfonderzoek. Natuurlijk is al die stoerheid een pose, maar Lugtenborg en Hulst bieden weinig zicht op wat erachter schuilt. De tekst hint wel naar een jeugdtrauma en bindingsangst, maar diept die thema’s niet uit. Daarbij blijft het verhaal ook wel erg particulier: het wordt nergens meer dan het spannende relaas van deze specifieke minnares.

Terwijl over het fenomeen interessante vragen te stellen zijn. Kijken we hier nu naar een krachtig feministisch statement, of juist iets heel antifeministisch? Voor beide is iets te zeggen. Deze vrouw weet wat ze wil, goed, maar alsnog bepalen de mannen de voorwaarden en plooit zij zich naar hun wensen en beschikbaarheid. Als zij over verliefdheid begint, wuiven ze haar weg. Zelfs een keertje samen pizza eten zit er niet in. Jammer dat Ode aan de minnares deze paradox niet wat grondiger verkent.

Ode aan de minnares

Theater

★★★☆☆

Door Linda Lugtenborg, regie Jan Hulst

4/6, Theater Bellevue, Amsterdam. Aldaar t/m 13/6.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden