Klassiek

In Moving Art worden zeven bekende doeken nagebootst met muziek ★★★★☆

Wrang wordt het bij The Problem We All Live With, het schilderij van Norman Rockwell.

Club Classique in de voorstelling Moving Art. Beeld
Club Classique in de voorstelling Moving Art.

Vier waternimfen zitten tot borsthoogte in een idyllische vijver. In het krulhaar dragen ze een bloem, rondom drijven waterlelies. De voorste najade reikt naar de arm van een knaap op de oever. Verlangend, kunnen we wel zeggen, met de zoetheid van het schilderij dat op filmdoek wordt nagebootst: Hylas en de nymfen (1896) van de Engelse prerafaëliet John William Waterhouse.

Op het podium van theater De Lieve Vrouw in Amersfoort speelt een strijkkwartet er livemuziek bij. Prélude à l’après-midi d’un faune van Claude Debussy, nog zo’n naar de Oudheid hunkerend kunstwerk. Het arrangement wordt via speakers ingekleurd door fluit en klarinet. Juist als er een harp opduikt, met een veeg van laag naar hoog, komt er een rimpeling in het water boven de strijkershoofden.

Het is een van de verrassende momenten in Moving Art, een voorstelling die schilderijen tot leven wekt met muziek en film. Het idee komt van Club Classique, de groep rond violist Myrthe Helder en cellist Leonard Besseling. Al tien jaar propageren ze een een speelse kijk op klassieke muziek, van jamsessie tot erotische praat bij Brahms. Nu zetten ze met cineast Gijs Besseling – de broer van – zeven bekende doeken in beweging.

Voor Rembrandts De droom van Jozef werd de stal van Bethlehem gevonden bij een melkveehouder in Loenen. We zien hoe Jozef naast Maria en het kindeke Jezus in slaap sukkelt. We horen de tonen van Schuberts Ave Maria. Uitgelicht in fraai chiaroscuro daalt een zingende engel neer; klassieke nerds herkennen de sopraan Laetitia Gerards.

Net als je na vier schilderingen denkt: nu kennen we het kunstje wel, neemt de voorstelling een wending. De droom wijkt voor de werkelijkheid. Die kan gekweld zijn, zoals geldt voor twee fervente briefschrijvers die Club Classique bij elkaar brengt: Vincent van Gogh en zijn componerende tijdgenoot Leos Janácek. Onder tonen uit het strijkkwartet Intieme brieven bevriest een acteur in de wanhoopspose van het schilderij Op de drempel van de eeuwigheid. Ook mooi: hoe de abstracte kleurvlakken van Mark Rothko’s Umber, Blue, Umber, Brown bewegen op kale cellomuziek van de Hongaarse modernist György Ligeti.

Wrang wordt het bij The Problem We All Live With, het schilderij van Norman Rockwell. Het werk verbeeldt hoe een zwart meisje, de 6-jarige Ruby Bridges, in 1960 door vier agenten naar een witte school wordt begeleid. Op de muur achter haar staat ‘Nigger’. In de nagespeelde versie, op de mild-moderne tonen van de Afro-Amerikaanse componist Coleridge-Taylor Perkinson, verschijnt een andere tekst: ‘I can’t breathe’. Aan de haren erbij gesleurd? Zes tieners die praten over Rockwells schilderij – twee zwart, twee Aziatisch, twee wit – maken duidelijk dat de aardse idylle hoe dan ook op zich laat wachten.

Moving Art

Klassiek

★★★★☆

Door Club Classique.

17/6, De Lieve Vrouw, Amersfoort. Tournee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden