FilmrecensieMisbehaviour

In Misbehaviour blijft onduidelijk wat we moeten vinden van de patriarchale poppenkast die Miss World heet ★★★☆☆

Wie zich niet laat afleiden door de schattige artdirection, ziet de knappe dubbelzinnigheid 

Beeld Filmstill

Zo’n twintig jaar lang was er niets aan de hand bij de Miss World-verkiezing. Vanaf 1951 hesen jonge vrouwen zich braaf in een badpak, draaiden rondjes, lachten hun witte tanden bloot, vertelden iets over wereldvrede. Eentje kreeg aan het eind een kroon op. Gezellig, onschuldig entertainment. 

Tot 1970, toen de verkiezing het decor werd voor maar liefst twee politiek-maatschappelijke revoluties. Eén: radicale feministen kwamen openlijk in opstand tegen deze seksistische ‘vleesmarkt’. Twee: voor het eerst werd  tot ieders verbazing een donkergekleurd meisje tot Miss World gekroond. Zoiets smeekt natuurlijk om een verfilming en die is er nu ook. Misbehaviour volgt vooral Sally Alexander (gespeeld door Keira Knightley, altijd prima), een gematigde student die zich aansluit bij de Dolle Mina-achtige groepering die de verkiezing wil verstoren. Zij willen opkomen voor al die arme vrouwelijke schapen die nog in deze poppenkast van het patriarchaat trappen. Achter de schermen, zo toont Misbehaviour, blijken de missen een stuk minder bleu dan de feministen ze inschatten.

Wie zich laat afleiden door de koddige retro-funky artdirection en de tongue-in-cheek manier van verbeelden ziet wellicht niet dat het tamelijk slim is, wat regisseur Philippa Lowthorpe hier doet. Ze benadert de feministische beweging en de Miss World-verkiezing op dezelfde manier – ze ziet er de humor van in én neemt het serieus genoeg. Ja, het is lief, hoe die vrouwen met gebreide mutsjes op zakjes met bloem vullen in de hoop daarmee het patriarchaat om te kegelen, maar hun klachten zijn terecht. Ja, het is op het bespottelijke af hoe de mannelijke journalisten zich verlustigen aan de vrouwenlijven in retrobadpakken, maar dat een zwarte vrouw won heeft ook miljoenen vrouwen laten zien dat schoonheid niet samenhangt met huidkleur en dat je – zoals een personage opmerkt – ‘niet wit hoeft te zijn om een plek te hebben in deze wereld.’

Voor de ene vrouw betekent de Miss World-verkiezing onderdrukking, voor de andere juist een ontsnappingskans. Het is een dubbelzinnigheid waar deze komedie niet helemaal uitkomt, maar het is juist fijn dat dat ook niet verdoezeld wordt. Want welke revolutie uit 1970 heeft meer effect gehad? Wie bepaalt wat een betere manier is om verandering te bewerkstelligen? Misbehaviour neigt door de nadruk op Knightleys verhaal weliswaar naar het witte perspectief, maar maakt op vermakelijke wijze duidelijk dat de zaken soms niet zo makkelijk en eenduidig zijn als ze vanuit je eigen bubbel vaak lijken. Het maakt deze historische film nog actueler, eigenlijk.

Misbehaviour

Drama

★★★☆☆

Regie Philippa Lowthorpe

Met Keira Knightley, Gugu Mbatha-Raw, Rhys Ifans

107 min., in 76 zalen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden