In Milaan vind je nergens slechte koffie. En fashionistas hebben niets te klagen

When in Rome...

Cécile Narinx en Arno Kantelberg bespreken elke week de stijl van een wereldstad. Opdat u, toerist, er de volgende keer net iets minder opvalt. Vandaag: Milaan.

Beeld Elodie Lascar

C: In eerste instantie is Milaan een ongezellige stad: vrij lelijke Dom, grauwe façades, overspannen verkeer en kantoortypes die altijd haast hebben.

A: Ik dacht dat jij zo gek was op Milaan?

C: Ben ik ook! Maar dat is omdat ik vaak achter de façades van de vele paleizen en villa's kom, waar luxe merken hun presentaties houden tijdens de modeweek. Zo saai als die van buiten ogen, zo fraai zijn ze van binnen.

A: Zoals dat Villa Necchi in de Via Mozart, met die geweldige tuin met zwembad?

C: Ja, mijn lievelingsadres. Ook nog gebruikt als decor voor de fantastische film Io sono l'amore, met Tilda Swinton als verveelde Milanese rijkeluisdame.

A: Achter de gevel van het Scala vind je ook een verstopte parel: het Museo Teatrale alla Scala, met portretten, kostuums en brieven van beroemde diva's (m/v). Weten weinig mensen, er staat nooit een rij.

C: Ik mis in Milaan wel een terrasjescultuur. Veel verder dan een plantenbak en wat tafeltjes op de stoep gaat het niet.

A: Hoe lelijker het terras, hoe beter de koffie en het eten, is mijn ervaring. Al heb ik in heel Italië sowieso nog nooit slechte koffie gedronken. Of slecht gegeten.

C: Ik eet graag bij Bice. Of bij Quattro Mori. Of bij Giacomo Bistrot. Of Alla Collina Pistoiese. Of Il Salumaio di Montenapoleone. Of bij Corso Como 10 op het terras.

A: Ik dacht dat jij naar Milaan ging om te werken?

C: Klopt, maar Italianen werken aan de eettafel.

A: Ben jij ook van de strenge school dat je na elven 's ochtends geen koffie met melk meer mag bestellen? Volgens de Italianen verstoort dat de spijsvertering.

C: Als ik zin heb in cappuccino na het avondeten, bestel ik dat gewoon. Milanezen willen juist graag tegen Noord-Europa aanschurken. Die voelen zich als mode- en meubelkenners ver verheven boven de zuidelijke Italianen; ze vinden de Romeinen maar boeren en Napolitanen een soort Neanderthalers.

A: In stadsdeel Brera vind je overigens wel knappe terrassen, net als in Navigli, de levendigste buurt van Milaan, rondom de gelijknamige kanalen.

C: Mag ik ook nog even Bar Luce tippen, ontworpen door filmregisseur Wes Anderson? Het hoort bij de Fondazione Prada, bomvol moderne kunst, maar pas op: buiten liggen houten kasseien waarop ik ooit een hak brok.

A: Afgevoerd met de mode-ambulance? Ik vind Ceresio 7 wel een aanrader, het dakterrasrestaurant van de gebroeders DSquared, met aan weerszijden een zwembad met terras. Tikje ordinair, maar wel lekker. In de kelder is ook nog een spa.

C: Milanesi spreken ook graag af in de lounge van een hotel. Het nieuwe Mandarin Oriental heeft een fantastische bar en een geweldige keuken, en het Bvlgari-hotel een grote, fraaie tuin. Én de beste nootjes bij de borrel.

A: In het Four Seasons krijg je er behalve een binnentuin ook een ouderwetse charmepianist bij. Daarna hoef je alleen nog maar de hoek om te slaan om in de gouden modedriehoek terecht te komen.

C: Tegelijkertijd een bermudadriehoek voor je pegels.

A: Ik mag zelf graag de outlet op de Via Manzoni 44 inschieten. Op de eerste verdieping hangen de mannenkleren. Veel minder druk dan bij de dames beneden, en picobello gesorteerd. Andere betaalbare kwaliteit: in het Bryan & Barry Building, schuin tegenover het San Babila-plein. Of het kleine zaakje Eral 55, verderop bij het te dure Corso Como.

C: En dan na afloop je aankoop vieren bij de klassieke pasticceria Cova op de Via Montenapoleone 8.

A: Of bij delicatessenzaak Peck in de Via Spadari, sinds 1883, ook voor uw afhaaltruffel en parmezaan.

C: In Cova krijg je bij de koffie een volgeladen etagère met gebakjes. Realiseer je voordat je van elk een hapje neemt: voor elk koekje waar je van proeft, moet je betalen.

A: Wat Haags! Dan heb ik toch liever dat happy hour, de borreltijd waarbij er in cafés en bars een Milanees buffetje staat, met sandwiches, olijven, zoutjes en quiches. Ideaal voor Hollanders, je kunt bij je pilsje of je spritz onbeperkt freeloaden. Waarom zijn die Milanese dames eigenlijk zo slank? Houden ze niet van pasta of zo?

C: Ze blijven zo dun om in de sample sizes te passen.

A: In Milaan houden ze wel van fare bella figura. Maar al heb ik een gepommadeerde kuif, een mosterdkleurige pochet en eigele sokken, dan val ik nog niet op tussen de Milanese heertjes. Behalve als ik op de fiets ga, dat blijven ze een schouwspel vinden.

C: Jij ook altijd met je fiets. Doe je dan ook wasknijpers aan je pijpen?

A: Mijn broekspijpen lopen van zichzelf al taps toe.

Cécile Narinx is hoofdredacteur van Harper's Bazaar en Arno Kantelberg van Esquire.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.