INTERVIEW

In Manchester is Hot Chip een dikke feestband

In Nederland mag Hot Chip dan bekendstaan als een intellectueel dancebandje, in Manchester vallen kerels elkaar in de armen en brullen ze elk nummer mee. Robert van Gijssel was erbij.

Beeld Steve Gullick

De Gorilla in Manchester is zo'n heerlijk Brits podium waar de popcultuur in glimmende vochtstrepen van de muren druipt en in vette laagjes aankoekt tussen de naden van het goedkope skihuthout. Waar de capaciteit van een man of zevenhonderd altijd ten volle wordt benut en het bier bij de bar uitsluitend in blikken van een halve liter wordt afgeleverd.

Heel verhelderend om een band als Hot Chip juist hier eens te observeren, in deze wat ranzige zaal en dus het voor Hot Chip vertrouwde Britse popbiotoop. Want staat Hot Chip bij ons misschien te boek als een sophisticated en zelfs een beetje een nerdy en intellectueel dancebandje dat al een jaar of tien dansbare, maar vooral ook slimme synthpop maakt, in Manchester heeft Hot Chip zo te zien een heel andere status.

Het publiek: geblokte kerels met stierennekken die elkaar voortdurend in de armen vallen, overmand door emoties (en die halve liters). Die Hot Chiphits als Over and Over en Ready For The Floor meebrullen alsof ze in de pub staan na een uit de hand gelopen vrijmibo. Hot Chip is hier duidelijk een dikke feestband, die in de Gorilla wordt geacht de schrootjes van de wand te spelen.

Kleine zaal

'In dit soort tenten staan we het liefst', zegt zanger en liedschrijver Alexis Taylor vlak voor de show op het balkon van het poppodium, op de vlucht voor de altijd nogal intimiderende soundcheck van het drumstel. 'We zien onszelf nog altijd als een echte danceband en dance maak je natuurlijk bij voorkeur in een kleine zaal, waar je samen met het publiek zit opgesloten en elkaar dus in de ogen kunt kijken. Dat directe contact is een voorwaarde voor live-dancemuziek. Je speelt in op wat het publiek voelt, je laat je meeslepen door de beweging in de zaal, door de reacties op de beats en de funky loopjes op de bassynthesizers. Zo verandert onze muziek ook steeds, per concert. Nummers van onze nieuwe plaat zijn nu in de live-versie, na de eerste drie concerten, voor onszelf al bijna onherkenbaar.'

Het is een wonder dat Hot Chip in de huidige bandopstelling nog op dat podium van de Gorilla past: zeven man sterk, tussen drums, percussiesets, heel veel toetsen en gitaren en de gebruikelijke kabelspaghetti. Taylor: 'Het gaat nog net.' En dan speelt iedereen ook nog álles. De percussionist doet ook bas, soms wat drums. En toetsen. Net als Joe Goddard, het muzikale brein van de band, dat live vooral denkwerk verricht op de oude Moog-synthesizer en daarvoor een hoekje van net een halve vierkante meter toebedeeld heeft gekregen.

En dan de arme Taylor zelf, die er vanwege dat bescheiden postuur en die enorme bril toch altijd al een beetje uitziet als een geschrokken vogeltje. Hij staat wat verloren midden in die instrumentenchaos achter synths en microfoon, met ook nog een gitaar om de nek. Die komt duidelijk handen tekort. 'We hebben er echt wel eens over gedacht tóch maar eens een keiharde bassdrum uit de drumcomputer te laten komen, uit praktische overwegingen, maar ook omdat het makkelijk en effectief is. En hoort bij de dance. Het maakt je muziek natuurlijk in één klap machinaal en heel strak. Maar we doen het toch niet. Hot Chip maakt live dancemuziek, op fysiek te bespelen instrumenten dus. En zo moest het maar blijven.'

Zanger Alexis Taylor in de clip How Do You Do?

Ouder worden

Al gaan de subtiliteiten in de liedjes van Hot Chips Why Make Sense? wat verloren in het gehos in de Gorilla, uit de nieuwe plaat stijgt wel een ander dan gebruikelijk levensgevoel op, net even wat somberder dan het opgeruimde liefdesliedjeswerk van de voorgaande albums. Taylor: 'We kunnen natuurlijk niet ontkennen dat we als band, na vijftien jaar bandleven, wat ouder worden. Als we hier zo live staan te springen op het podium voelt dat soms best raar. Dan denk ik: ik heb een vrouw en kinderen. Zou ik niet eens moeten stoppen met springen en zorgen dat ik precies de goede noten speel, wat misschien beter bij mijn leeftijd past? Maar volgens mij zijn de liedjes op Why Make Sense? niet per se melancholiek. Die sombere ondertoon zat altijd al in mijn liedjes, in de niet altijd even eenduidig te analyseren teksten. Maar het klonk altijd misschien wat opgewekter.'

Toch is de boodschap in bijvoorbeeld het titelnummer van de nieuwe plaat niet mis te verstaan. In Why Make Sense? zingt Taylor: 'It's the clouding of our minds. It's the morning of our lives. It's the mystery we find, in the cursing of our time.' Taylor zeilt er graag wat omheen - 'als je je eigen teksten moet verklaren, gaat het mysterie verloren' - maar dat het niet bepaald lekker gaat met de wereld lijkt ook hem evident. 'Niet dat ik daar nu eens wat statements over wil maken in mijn teksten, maar toch. Ik denk zeker dat de beelden die ik schets in de liedjes van deze plaat wat gecompliceerder zijn dan voorheen, laat ik het daar dan maar op houden. Maar zoek er niet teveel achter.'

Vanaf links: Owen Clarke, Joe Goddard,Felix Martin, Al Doyle en Alexis Taylor. Beeld Steve Gullick

Diepe funk

Op Why Make Sense?, en in nummers als de dansvloervuller Started Right heerst behalve hier en daar wat pessimisme vooral de funk. En dan niet de 'funk-light' van de hiphop, house en r&b van de nineties, waaruit Hot Chip het eerdere repertoire zo'n beetje heeft opgetrokken, maar de diepe funk van de jaren zeventig. 'Joe en ik luisterden de laatste tijd weer veel naar Marvin Gaye, naar Curtis Mayfield en de vroege Funkadelic. De muziek waarmee we zijn opgegroeid en waar we naar luisterden nog vóórdat we zelf een schoolbandje gingen vormen. Maar dat die oude funk nu ook op onze plaat klinkt, was niet eens een strategie of een bewuste artistieke keuze. Eigenlijk heel triviaal: in de studio waar we aan de slag gingen stond een oude clavinet, je weet wel, dat archetypische funkinstrument. Tsja, dan kun je bijna niet vermijden dat je nummers een beetje gaan klinken als Stevie Wonder.'

Toch maakt Hot Chip op Why Make Sense? geen retrodance, met de blik uitsluitend gericht op het verleden. Het bandgeluid is nog altijd uniek, typisch Hot Chip en hoe die karakteristieke sound eigenlijk is ontstaan, kan Taylor nu eens wél uitleggen. 'Als je muziek gaat maken, kijk je altijd een beetje vooruit én achteruit. Dat doet elk beginnend bandje, dus wij ook. Joe en ik waren in de jaren negentig gek op r&b en hiphop. Die gingen wij dus maken, maar op onze manier. Ik was natuurlijk geen enorm goede zanger en zeker ook geen heel gladde rapper. Maar volgens ons hoefde dat ook niet. Juist omdat we niet uit alle macht probeerden overdreven soulvol te zingen, maakten we iets eigens en unieks. Dansbare popmuziek, waarin je nog wel de inspiratiebronnen kunt horen, maar die toch op een of andere manier als nieuw aanvoelt. Ik denk dat het om die reden altijd zo moeilijk is gebleken ons te rubriceren. In onze begintijd werden we met de gekste bands vergeleken, maar steeds bands die ook niet zo heel duidelijk in een genre vastzaten. We zouden hebben geklonken als de Pet Shop Boys. Daarna als New Order. Nou ja, het kan slechter.'

De plaat Why Make Sense? van Hot Chip is deze week verschenen bij Domino/V2. Hot Chip speelt deze zomer op de festivals Pitch in Amsterdam en op festival Lowlands te Biddinghuizen.

Scritti Politti

Het is niet de eerste keer dat Green Gartside van de Britse eightiesband Scritti Politti opduikt in de muziek van Hot Chip, en het zal ook niet de laatste keer zijn geweest. In het nummer Love Is The Future verzorgde Gartside de arrangementen, naast een gastoptreden van Kelvin Mercer alias Posdnuos van De La Soul.

Green Gartside ging in de jaren tachtig dwars tegen de tijdsgeest in door vocale soul en disco te arrangeren in ragfijne popliedjes als Absolute en The Sweetest Girl. Alexis Taylor: 'Een unieke figuur in de Britse popmuziek. Hij deed eigenlijk hetzelfde als wij: in alle vrijheid zelf r&b en soul maken, zonder te proberen die nu eens heel goed na te gaan doen. Hij combineerde doodleuk reggae met de elektronica van de postpunk en avantgardistische muziek van bijvoorbeeld Robert Wyatt van Soft Machine. Zijn plaat Songs to Remember uit 1982 klinkt zó vooruitstrevend en is zo vreselijk goed, dat het eigenlijk vreemd is dat die plaat in onze tijd niet als een icoon van de Britse muziek wordt gezien. Gartside is nooit gevraagd die volgens ons toch klassieke popplaat nog eens in zijn geheel live uit te voeren, zoals elk bandje dat tegenwoordig doet met een plaat van tien jaar oud. Jammer, en onterecht.'

Niet dat Taylor nu achter Gartside aan heeft gejaagd, in een poging hem mee te laten werken aan zijn nieuwe plaat. Het lot bracht Gartside en Taylor samen. 'Ik liep tegen hem aan in een pub in Londen, waar hij stamgast is. Mijn vriendin stootte me aan: verrek, dat is Green Gartside van Scritti Politti. We raakten aan de praat, gingen samen muziek maken, en als het aan mij ligt blijven we dat doen.'

Hot Chip speelt zaterdag op Lowlands, om 20.40 in de Heineken-tent.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden