tv-recensieJulien Althuisius

In Kopen Zonder Kijken omlijst Martijn Krabbé de ellende van wanhopige mensen die een huis zoeken

null Beeld

Van de andere kant van de kamer klonk een stem. ‘Kijk je dit om nog depressiever te worden?’ Op de televisie was Kopen Zonder Kijken bezig. Daan en Caglayan, een jong stel, probeerden wanhopig een nieuw huis te kopen, onder meer omdat het huurhuis waar ze nu woonden op instorten stond. Ze hadden een budget van 325.000 euro, tegenwoordig goed voor een kuil in de grond met een vuilniszak er overheen. Het stel, beide zelfstandig ondernemer, zocht een huis in de omgeving van Amersfoort.

Aankoopmakelaar Alex ging bij ze op bezoek en had een paar printjes van reeds verkochte huizen meegenomen. ‘Als we kijken naar deze woning, die zou best aan jullie wensen kunnen voldoen. Nou, die stond voor 296 op Funda. Voor hoeveel denk je dat die is verkocht? Voor 353.’ Volgende: ‘Deze stond voor 275 op Funda. Die is voor 355 verkocht.’ Und so weiter.

Het is er de afgelopen weken, in de aanloop naar het Woonprotest, in geramd. We hebben te weinig huizen, en tegelijk te veel geld. Er is niet zozeer een woningprobleem, maar een financieringsprobleem, zeggen ze. Mensen kunnen te makkelijk te veel geld lenen, waardoor de prijzen worden opgedreven. Behalve mensen zoals Daan en Caglayan, die kunnen juist weer te weinig krijgen om fatsoenlijk mee te doen. Inderdaad, vrij deprimerend.

Martijn Krabbé wijst Daan en Caglayan, kandidaten in Kopen Zonder Kijken, op het feit dat hun nieuwe huis een hoekhuis is. Beeld Kopen Zonder Kijken/RTL
Martijn Krabbé wijst Daan en Caglayan, kandidaten in Kopen Zonder Kijken, op het feit dat hun nieuwe huis een hoekhuis is.Beeld Kopen Zonder Kijken/RTL

Ze zeggen wel eens dat als je een film ondraaglijk spannend of eng vindt, je even naar de randen van het scherm moet kijken. Het leidt af, laat zien dat er nog een wereld bestaat buiten de film en zorgt er zo voor dat je jezelf niet verliest in het verhaal. In het geval van Kopen Zonder Kijken – maar misschien geldt dit wel voor de hele wooncrisis – is Martijn Krabbé die rand. Hij omlijst de ellende, zodat de ellende draaglijk wordt. Niet omdat hij wanhopige mensen aan een huis helpt. Nee, gewoon omdat hij Martijn Krabbé is.

In de uitzending van Kopen Zonder Kijken van maandag kwam zijn Martijn Krabbé-schap tot een hoogtepunt toen hij het woord ‘hoekhuis’ uitsprak. Dat deed hij met een dwingende en met veel lucht omhulde stem. Hij keek er ook heel urgent bij. Een moment later toonde hij zich met een ‘ach, lieverd’ weer van zijn warmste kant, toen Caglayan voor hun nieuwe huis stond en haar tranen niet kon bedwingen.

Waar John Williams in de RTL-stal de rol van macho mentalcoach tot in de puntjes beheerst, is Martijn Krabbé eerder de empathische voorbijganger die te hulp schiet. Vriendelijk en betrokken, maar met de reserve van de vreemdeling. Er lijkt ook altijd iets te broeien onder de oppervlakte. Alsof de ene Martijn Krabbé de andere in toom probeert te houden. Soms kan hij er uitzien alsof hij vlak voordat de camera’s beginnen te draaien, in allerijl in elkaar gezet is en zijn lichaam nog moet wennen aan wie erin zit. ‘Wie ben ik, hoe kom ik aan deze sjaal en waarom heb ik zulk plat haar?’ Naar Martijn Krabbé kijken is naar de mens kijken. En dat is altijd troostend.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden