AlbumrecensieWhole New Mess

In kale, rauwe gedaante steekt Angel Olsens nieuwe album royaal uit boven haar oude werk ★★★★☆

Op het sterke album All Mirrors (2019) vond de Amerikaanse zangeres Angel Olsen haar geluid: ze liet zichzelf, haar zoekende indiefolksound en haar gitaar optillen door strijkers en synthesizers, een wall of sound als van Phil Spector. Het was ook haar beste collectie liedjes. Ze vond er een groter publiek mee.

Op Whole New Mess laat ze horen hoe dat album aanvankelijk was bedoeld. Acht van de elf liedjes stonden (onder net afwijkende titels) ook op All Mirrors, maar komen hier tot ons in hun rudimentaire oervorm: Olsen en haar gitaar, gedrenkt in galm. En hoor, ineens krijgt het thema van All Mirrors (eenzaamheid) scherpere contouren: Whole New Mess gaat over verloren liefde.

Het geluid grijpt terug naar oudere Olsen-platen als Half Way Home (2012), maar Whole New Mess steekt royaal boven dat oude werk uit, domweg omdat aangrijpende songs als Lark (hier Lark Song) en Chance (hier voorzien van de ondertitel Forever Love) zo prachtig zijn. Olsens intense zang roept soms vergelijkingen op met Adrianne Lenker van Big Thief. En o, die prachtige titelsong.

In kale, rauwe gedaante staat Whole New Mess fier naast All Mirrors.

Angel Olsen

Whole New Mess

Pop

★★★★☆

Jagjaguwar/Konkurrent

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden