In ingetogen pareltje verwoordt vioolmuziek de passie

JEUGDTHEATER Het begin zit vol flarden die maar niet willen samenkomen. Net als de flarden die het achterdoek vormen in de voorstelling Vuil Kind van Stella Den Haag; fraai, maar onoverzichtelijk....

Jowi Schmitz

En dan, na een kwartier, vindt de groep een hypnotiserend ritme. Ook dat is een kenmerk van de betere voorstellingen van Stella; er wordt met zoveel overgave gespeeld en zo knap muziek gemaakt, dat het de kijker doet smelten.

Het verhaal gaat over Lieve Wellington (Floor van Berkestijn), schipperskind zonder schip. Lieve is eenzaam verliefd en haar beste vriendin is niet alleen mooier, maar ook gemener dan zij. Wat moet je als puberend meisje dan? ‘Mijn lijf is allang af, alleen ben ik nog niemand.’ Al snel zindert de voorstelling van hartstochtelijk behoefte aan liefde, juist omdat hij niet wordt benadrukt door huilerige intonatie of emotionele uithalen. Het is de viool van Tessa Zoutendijk die de passie stem geeft, of het zacht fluisteren van tante Odilia (Erna van den Berg), die alsmaar aan onbekenden in haar mobieltje vertelt hoe gelukkig ze is.

Odilia is de tegenpool van Lieve; vleesgeworden berusting versus opstandige woede. Lieve is boos omdat de violiste naar wie ze altijd zo graag luisterde een kindje heeft gekregen. Nu speelt ze nooit meer, kan ze nooit op tournee, wordt ze nooit beter. ‘Vind je dat belangrijk dan,’ fluistert tante Odilia, ‘beter worden.’

Hans van den Boom (tekst) en Erna van den Berg (regie en spel) hebben een ingetogen pareltje gecreëerd.

Jowi Schmitz

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden