Film

In het wispelturige DNA laat Maïwenn de ego’s en de frustraties stevig op elkaar knallen ★★★☆☆

De Franse actrice, auteur en regisseur maakt het je in haar vijfde speelfilm niet makkelijk om de wirwar van hechte en verstoorde familierelaties te doorgronden.

DNA Beeld filmbeeld
DNABeeld filmbeeld

Het is niet voor niets dat vrijwel alle personages van het Franse melodrama DNA aan het begin van de film samenkomen in het verzorgingstehuis van patriarch Emir Fellah (Omar Marwan). Deze hoogbejaarde, aan alzheimer lijdende Algerijn, die in de jaren vijftig als jonge communist naar Parijs kwam, vormt het laatste scharnier dat de hele familie bij elkaar houdt.

Actrice, auteur en regisseur Maïwenn, ook te zien als Fellah’s kleindochter Neige, maakt het je in haar vijfde speelfilm niet makkelijk om de wirwar van hechte en verstoorde familierelaties te doorgronden. Waarom werd kleinzoon Kevin (Dylan Robert) goeddeels door Fellah opgevoed? Waarom ligt Neige in de clinch met moeder Caroline (een heerlijk dramatische Fanny Ardant) en zus Lilah (Marine Vacth)? Waren zij en beste vriend François (Louis Garrel) ooit samen?

Toepasselijk en frustrerend, hoe Maïwenn (Polisse, Mon roi) en co-scenarist Mathieu Demy je laten speuren naar bloedbanden, verwantschappen, fysieke overeenkomsten en geërfde dan wel aangeleerde onhebbelijkheden. Alsof ze je op die manier op het spoor van hun hoofdthema – de verraderlijke wisselwerking tussen afkomst en aanleg – willen zetten.

Daarbij draait Maïwenns uitstekend geacteerde, vrij op eigen ervaringen geïnspireerde familieportret in eerste instantie vooral om het temperament van de clan, en niet zozeer om de precieze samenstelling van de stamboom. DNA morrelt ook aan de band die je als toeschouwer met personages aangaat: Fellah verdient eigenlijk een hele speelfilm, net als de jongvolwassen Kevin, die stiekem een nachtje in het verzorgingstehuis slaapt, zodat hij zelf opa onder de douche kan zetten en ze een jointje kunnen delen. Maar na enkele ontroerende duoscènes blijken zij niet de focus te zijn van DNA. Fellah sterft, Kevin schuift naar de rand van de plot.

De tweede helft van DNA richt zich op Neige, haar vergiftigde relatie met moeder Caroline en haar verlangen naar een duidelijke identiteit. Ze besluit dat ze de Algerijnse nationaliteit wil hebben en laat een dna-test doen om haar oorsprong in kaart te brengen. Toch blijft ze als personage te vlak en schetsmatig om de film te kunnen dragen. Na afloop weet je eigenlijk nog steeds niet echt wie ze is, al past dat ook wel weer bij het uitgangspunt van DNA.

Dan maken vooral de confrontaties tussen Neige en moeder Caroline indruk, en natuurlijk de zeer energieke ensemblescènes: de wake om Fellah’s bed, het geruzie over het materiaal van de kist en of Fellah zichzelf nu als Algerijn of als Fransman beschouwde; en dan ook nog de explosieve uitvaart, en het surrealistische etentje waarin Neige wangslijm van haar extreem onsympathieke vader (Alain Françon) probeert te ontfutselen.

Onontkoombare crescendo’s zijn het, waarin Maïwenn de ego’s en de frustraties stevig op elkaar laat knallen. Dat levert een wispelturige, wisselvallige film op, die geen nieuwe inzichten biedt maar op zijn beste momenten wel pijnlijk, wrang komisch en akelig – maar soms ook aangenaam – herkenbaar is.

DNA

Drama

★★★☆☆

Regie Maïwenn.

Met Maïwenn, Fanny Ardant, Louis Garrel, Omar Marwan, Dylan Robert, Marine Vacth, Caroline Chaniolleau, Florent Lacger, Henri-Noël Tabary, Alain Françon.

90 min., in 28 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden