FilmrecensieGli anni più belli

In het soapachtige Gli anni più belli volgen woede, blijdschap, verliefdheid en verdriet elkaar op ★★★☆☆

Regisseur Gabriele Muccino biedt onderhoudend, vaardig gemaakt escapisme.

Gli anni piu BelliBeeld filmbeeld

Ach, de Italianen! Als ze niet ruzie maken, schreeuwend en met woeste gebaren, dan zoenen ze gepassioneerd, al dan niet met de eigen partner. In elk geval in de wereld die Gabriele Muccino schetst in Gli anni più belli. Hier gaat werkelijk alles met bombarie: het is een opeenvolging van scènes vol woede!, blijdschap!, verliefdheid! en verdriet!

Muccino heeft dan ook haast. Hij neemt weliswaar ruim twee uur de tijd, maar in die periode volgt hij drie Italiaanse vrienden, van hun tienerjaren in 1982 tot de recente jaarwisseling. In die periode krijgen ze te maken met twee huwelijken, meerdere affaires, de val van de Berlijnse Muur, geknakte carrières, twee kinderen, politiek gekonkelefoes, vergeten idealen, twee stervende moeders en een dode vogel, 11 september én stomtoevallige ontmoetingen waarin de hoofdpersonen, die elkaar nu en dan uit het oog verliezen, elkaar weer tegen het lijf lopen.

Daar kun je dus nuffig om gniffelen, om al die soapachtige ontwikkelingen. Maar voor subtiliteiten moet je nu eenmaal niet zijn bij Muccino, de man die ooit naar Hollywood afreisde om melodrama’s als The Pursuit of Happyness en Seven Pounds te maken. Met Gli anni più belli biedt hij vaardig gemaakt, onderhoudend escapisme, met mooie mensen in een rollercoaster van relationele problemen, tegen de achtergrond van een nostalgisch geschetst Rome, vol liefdevolle verwijzingen naar films als die van Antonioni of Fellini. Precies waaraan een mens momenteel maar behoefte kan hebben.

Bovendien nemen acteurs Kim Rossi Stuart, Pierfranco Favino en Claudio Santamarina het  verhaal aangenaam serieus. Micaela Ramazzotti, die de vrouw speelt die het drietal uit elkaar drijft, krijgt stukken minder om mee te werken;  als ‘vierde vriend’ hoort ze er nooit helemaal bij. Dat is jammer, want wat haar personage meemaakt, blijkt tussen de regels door, is stukken intrigerender dan die saaie docent die nog steeds bij zijn moeder woont.

Ook valt op de verfrissend nuchtere boodschap weinig af te dingen: het leven is iets waar een mens doorheen struikelt, terwijl hij wanhopige pogingen doet er het beste van te maken. ‘Op een dag zul je merken hoe gemakkelijk het is om dingen te verkloten’, zegt de mislukte journalist tegen zijn zoon. De chaos van ups en downs omarmen dus, vooruit dan maar.

Drama

Drie sterren

★★★☆☆

Gli anni più belli

Regie Gabriele Muccino

Met Kim Rossi Stuart, Pierfranco Favino, Claudio Santamarina

129 min., in zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden