Boekrecensie Het leed van de stoftor

In Het leed van de stoftor staan wat flauwe verhaaltjes, maar de logica is sterk (drie sterren)

cover besproken boek Beeld rv

De stoftor woont helemaal alleen op de maan. Overdag is het bloedheet en ’s nachts steenkoud. Vanaf daar kan hij de dieren op aarde zien, hij kent ze allemaal, maar niemand weet dat hij bestaat. Op een dag is hij zo ongelukkig en eenzaam, dat hij door een luidspreker richting de aarde ‘Het spijt me!’ roept.

Aldus het begin van de novelle Het leed van de stoftor van Toon Tellegen, de schrijver van een groot oeuvre van met name dierenverhalen. Zijn nieuwe boek past wederom in de licht filosofische Tellegen-formule, met titels als Het voornemen van de muis, Het lot van de kikker, en Het verlangen van de egel, waarin de dieren allerlei menselijke problemen hebben en verlangen naar liefde en gezelschap. Het zijn vertellingen in verzorgd, economisch proza, die de lezer niet al te somber stemmen.

Het leed van de stoftor heeft een ongewone opbouw, omdat de stoftor uit de titel (een fantasie-insect) maar kort in beeld is. Zijn hartekreet zet de andere dieren in gang, die niet weten wie er heeft geroepen, noch waarom. Het schrijvertje hoort het als inspiratie voor wat hij op het water zal schrijven, de beer, die net elf taarten heeft opgegeten, hoort de stem van zijn eigen geweten, het pantoffeldiertje hoort een verontschuldiging van de wereld voor het dagelijks leed dat opstaan heet.

Taalkundig gezien een interessante exercitie; Tellegen heeft een oneindig aantal betekenissen aan ‘Het spijt me’ weten te geven. Soms zijn de verhaaltjes flauw, soms is de logica sterk, zoals het verhaal over de kameel die een nooduitgang in het midden van de woestijn heeft gezet. Hij weet niet waarom, maar toch. ‘In een noodsituatie moet ik niet weifelen. Daar is een nooduitgang voor.’

Toon Tellegen: Het leed van de stoftor

Querido; 128 pagina’s; € 17,99.

Op allerlei manieren over boeken schrijven, daar is de boekenredactie van de Volkskrant de hele dag mee bezig. Maar hoe kiezen zij welke boeken uit het enorme aanbod worden behandeld, en hoe bepaal je wat goed en slecht is? Boekenchef Wilma de Rek: ‘Een roman is goed als je erin wilt blijven wonen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.