Drama

In Her Shoes

Ook voor blondjes is er hoop

Cameron Diaz werd op 30 augustus 1972 geboren in Californië. Twee maanden later, op 1 november 1972, kwam Toni Collette ter aarde, in Australië.


In In Her Shoes spelen Diaz en Collette zussen. De oudere Diaz is in de tragikomedie het jonge ding. De jongere Collette geeft gestalte aan het oudere familielid.


In Her Shoes gaat over rollenpatronen. Over hoe het menselijke karakter een bepaalde vorm kan aannemen zonder dat de eigenaar zich afvraagt waarom hij of zij zo is geworden, en of daar nog iets aan te doen is. Maggie (Diaz), seksbom tegen wil en dank, kan maar geen rust vinden. Het leven van Rose (Collette), een succesvol juriste, bestaat louter uit werk.


De regie van Curtis Hanson steunt in zijn geheel op het contrast tussen de blonde, springerige Diaz en de droogkomische, altijd tastende Collette. De twee actrices gaan in de film steeds meer op elkaar lijken. Collette oogt aan het slot wellustig. Diaz, in keurige jurk, danst misschien wel voor het eerst voorzichtig - alsof ze even niet meer weet wat voor fratsen ze met haar benen en armen allemaal kan uithalen.


In Her Shoes is de verfilming van de gelijknamige roman van Jennifer Weiner. Over twee zussen gaat het, twee totaal verschillende karakters die alleen dezelfde schoenmaat lijken te delen.


Op het eerste gezicht is In Her Shoes een schematische film, waarin het blondje wat dommig is, en de kakkineuze vrouw een dor type. Na verloop van tijd komt aan deze overzichtelijkheid een einde. De film verandert dan in een vermakelijke en soms ontroerende zoektocht naar houvast en geluk.


Schuinsmarcheerder Maggie is tegen die tijd in een bejaardencentrum beland, waar zij haar oma bezoekt, van wie ze dacht dat ze al jaren dood was. Op die plek - te midden van vrolijk datende oudjes - ziet ze onder ogen dat ze wel meer in zich heeft dan drinken, flirten en vozen.


In Her Shoes is zo'n film waarbij het er niet toe doet hoe het afloopt, en wie uiteindelijk met wie gaat. Het doet er ook niet toe dat in het scenario soms te grote gebaren worden gemaakt, om een ommezwaai in het verhaal of in een karakterontwikkeling in een gespreid bed te doen belanden.


Belangrijker is de wijze waarop Hanson tastbaar maakt hoe moeilijk het is greep te hebben en te houden op het eigen leven. Hoe mensen keuzes kunnen maken zonder zich achteraf af te vragen: waarom?


Maggie en Rose zijn doodnormale mensen met doodnormale problemen. Zij zien lange tijd niet in waar het antwoord op hun problemen verscholen ligt.


Hanson heeft van dat klassieke uitgangspunt een intelligent rollenspel gemaakt. De bioscoopbezoeker mag het helemaal zelf uitzoeken of hij meer van Maggie in zich heeft, of meer een soort Rose is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden