Recensie Theatervoorstelling Het verbrande huis

In haar voorstelling is De la Parra bijna anderhalf uur continu aan het woord, maar het verveelt geen seconde

Haar tekst is prettig wispelturig, haar acteren spannend en levendig, hooguit iets te gretig. 

Scene uit Het Verbrande Huis. Beeld Ben van Duin

Theater. Het verbrande huis. Tekst en spel Bodil de la Parra, regie Wimie Wilhelm. Rudolphi Producties. 17/10, Toneelschuur, Haarlem. Tournee.

Hoe smaakt sneeuw? – dat vroegen de neefjes van Bodil de la Parra toen ze in 1992 haar familie in Suriname bezocht. Ze was er al vaker geweest, en zou er nadien nog vaker komen. Als dochter van een Surinaamse vader (filmregisseur Pim de la Parra) wilde ze dat contact zo lang mogelijk in stand houden. Het was het land en de omgeving waarin ze zich thuis voelde.

Over die herkomst heeft ze nu een voorstelling gemaakt: Het verbrande huis. Ze schreef de tekst en speelt zelf de enige rol: de actrice op zoek naar haar wortels en familiegeschiedenis. De la Parra is bijna anderhalf uur continu aan het woord, maar het verveelt geen seconde. Sterker nog: Suriname is nou niet het eerste waarvan ik meer zou willen weten, als ik naar het theater ga, maar De la Parra heeft me haar land en haar familie leren kennen.

Als zij vertelt over de oude apotheek van haar grootvader (waar babyolie en condooms werden verkocht), en over haar tantes in bloemetjesjurk, zie je het voor je. Dat alles lardeert zij met de geschiedenis van haar Joods-Portugese voorouders die in de 17de eeuw naar Suriname vertrokken en daar zowel slaven als slavendrijvers werden.

Haar tekst is prettig wispelturig, haar acteren spannend, levendig en soepel, hooguit soms iets te gretig, want ze raast door deze familiekroniek heen. Af en toe een rustpuntje en een moment van bezinning zou fijn zijn geweest. Prachtig is de vormgeving, met houten stellages vol oude apothekerspotten onder glazen stolpen.

Het eind is zowel droevig als hoopvol. Het oude familiehuis is afgebrand, maar er zijn altijd verhalen om de geschiedenis levend te houden. Opa De la Parra mag trots zijn op zijn kleindochter.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.