Recensie Wat we normaal niet horen

In haar nieuwe voorstelling deelt ‘stand-up-philosopher’ Laura van Dolron op lichtvoetige wijze haar ervaringen met het publiek ★★★★☆

Wat we normaal niet horen is niet moralistisch, maar wel hartverwarmend.

Laura van Dolron in Wat we normaal niet horen. Beeld Moon Saris

Wat we normaal niet horen 

★★★★☆

Theater

Door Laura van Dolron/Zuidelijk Toneel

31/5, Frascati, Amsterdam, Tournee

Laura Bruin is een mooi, jong meisje met veel mascara op haar lange wimpers en erg dunne armpjes. We zien haar in een filmpje, opgenomen door ‘stand-up-philosopher’ Laura van Dolron, als onderdeel van haar nieuwe voorstelling Wat we normaal niet horen, een productie van Zuidelijk Toneel. De twee Laura’s ontmoetten elkaar in een opvang voor mensen die een beetje de weg kwijt zijn. Laura lijdt aan anorexia en houdt in de film een bevlogen betoog over meer respect voor elkaar.

Als het filmpje stopt, neemt die andere Laura (‘onze naam betekent De Gezegende’) het over. Van Dolron is het afgelopen jaar op bezoek geweest in een tbs-kliniek, een opvanghuis voor dakloze illegalen, een hospice en bij een aantal ontmoetingen van de AA. Ze sprak, kortom, met een aantal mensen die nogal wat afslagen in hun leven hebben gemist, of een doodlopende weg insloegen.

In deze theatermeeting deelt ze haar ervaringen op lichtvoetige wijze met het publiek. En juist die lichte toon maakt alles dragelijk, want er komt veel ellende voorbij. De setting is die van een praatgroep: in een kring lelijke vergaderstoelen onder hard tl-licht, in de hoek een tafeltje met vieze koffie in kartonnen bekertjes. Van Dolron heeft ook acteur Steve Aernouts, muzikant Frank van Kasteren en Marcio Da Silva meegenomen. Marcio is een sympathieke, geestige jongen; hij komt uit Angola en is een van de mensen die zij op haar zoektocht heeft ontmoet. Zij noemt hem geen vluchteling, maar een thuiszoeker. ‘Wat is jouw droom? Wat is jouw angst? Wie is jouw held?’ – dat soort vragen stelt ze aan haar entourage. En als prietpraat of al te veel goedbedoelde wolligheid dreigt, slaat Van Dolron precies op tijd een andere weg in.

Wat we normaal niet horen is niet moralistisch, maar wel hartverwarmend. Gaandeweg de voorstelling is het tl-licht zowaar warmer geworden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden