Recensie Theater

In haar debuutvoorstelling over verwachtingen blijft Daniëlle Schel tot de laatste seconde onvoorspelbaar (vier sterren)

Durf je eindelijk voor jezelf te kiezen, loop je nóg het risico op de pechstrook te belanden.

Daniëlle Schel. Beeld Janita Sassen

Beginnen vindt Daniëlle Schel moeilijk, zegt ze, en het begin – een overgeacteerde mood swing – is niet het sterkste onderdeel van haar debuut Patroon. Maar al vlug blijkt haar kijk op het thema ‘verwachting’ véél origineler dan die eerste minuten doen vermoeden. Waar zijn de hoge verwachtingen die we hebben van het leven, onszelf en anderen eigenlijk goed voor? 

Schel, publieksprijswinnaar van het Amsterdams Kleinkunst Festival in 2017, presenteert zichzelf als een ja-knikker die zich voortdurend gedraagt naar de wensen en eisen van andere mensen. In Patroon maakt ze met haar ouders een wandeltocht die in het teken staat van haar opa, een man die stipt om vijf uur ’s middags ‘gewoon’ een jonge borrel voor zichzelf inschonk en haar wist te vertellen dat vroeger – toen het leven nog geen constante hogesnelheidsavondvierdaagse leek – niemand bijzonder was. De geschiedenis herhaalt zich, leert deze reis, en de dingen lopen altijd net even anders dan je van tevoren had bedacht. Mooi gezegd: ‘Als mensheid treden we in de voetsporen van onze voorvaderen, als mens hobbel je gewoon een beetje lullig achter je ouders aan.’

Met goede liedjes (begeleid door Luuk Janssen op gitaar) en typetjes laat Schel zien hoe ingewikkeld het kan zijn om met verwachtingspatronen te dealen en te breken. Durf je eindelijk voor jezelf te kiezen, loop je nóg het risico op de pechstrook te belanden. Ze blijft wel een beetje lang hangen in de speelgoedwinkel waar ze werkt, en tegen het einde voegt een verveelde Amsterdamse toeristengids weinig meer toe aan het grappigs dat dan al de revue is gepasseerd. 

Hoe Daniëlle Schel in zo’n vol, volledig verzorgd programma met weinig middelen steeds nieuwe biotoopjes creëert is bijzonder. En – je verwacht het niet! – ze blijft onvoorspelbaar tot en met de laatste seconde.

Patroon, cabaret door Daniëlle Schel. Regie: Titus Tiel Groenestege. 2/2, Theater Bellevue, Amsterdam. Tournee t/m 24/5.

Achter de schermen
Hoe kiest een cabaretier zijn of haar podiumpak? Gewoon een broek en een shirt, is het podiumpak van cabaretier Alex Ploeg. Maar wel een pak waar over is nágedacht. Want dat streepje op de schouder komt dus mooi wel terug in zijn broek. En herkennen we nou onze nationale kleuren in dit tenue? 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.