InterviewMick Fleetwood

In gesprek met Mick Fleetwood (73): ‘Peter Green was de baas van Fleetwood Mac’

De Engelse rockmuzikant organiseerde vorig jaar een concert voor de oprichter van de legendarische bluesband, die vijf maanden later zou overlijden.

Mick Fleetwood Beeld Ross Halfin
Mick FleetwoodBeeld Ross Halfin

‘Ik wilde al jaren een ode brengen aan de beste gitarist ter wereld en de man zonder wie Fleetwood Mac nooit had bestaan. En eindelijk is het er.’ Mick Fleetwood (73) heeft het over Peter Green, de man die hem eind jaren zestig in Londen vroeg een band te beginnen. Fleetwood was de drummer, Green speelde gitaar en als bassist vroegen ze John McVie. ‘Peter was de baas, hij zette onze blueskoers van toen uit. Tegelijkertijd was hij zo gespeend van ego dat hij de band vernoemde naar de ritmesectie.’

Fleetwood haalt aan de telefoon vanaf Hawaii niet zomaar herinneringen op aan de vroege jaren van de band waarin hij nu al meer dan vijftig jaar drumt. De reden is de nu verschenen registratie in beeld en geluid van het concert dat hij vorig jaar als eerbetoon aan zijn oude maatje organiseerde. Opgenomen in de Londense Palladium en uitgebracht onder de titel Mick Fleetwood & Friends Celebrate the Music of Peter Green and the Early Years of Fleetwood Mac.

‘Peter verliet de band al na een paar jaar. Hij kon het succes van zijn eigen nummers Albatross en Oh Well niet aan en stortte mentaal in. Te veel drugs, schizofrenie, een opname in een inrichting: heel verdrietig allemaal.’

Green zou er nooit meer bovenop komen. Terwijl Fleetwood Mac uitgroeide tot een van de grootste rockbands uit de popgeschiedenis, verbleef Green in de door hemzelf gewenste luwte. Fleetwood: ‘Ik had nog wel contact met hem. Soms was hij heel communicatief, dan gaf hij weer tijdenlang niet thuis. Maar we hielden als we in Londen speelden altijd een stoel voor hem vrij. Ook in de Palladium.

‘Het was 25 februari, we wisten nog niet welk onheil ons met covid-19 boven het hoofd hing. Peter leefde nog. Ik wilde ook geen postume show, maar eentje waar hij zelf nog van kon genieten. Precies vijf maanden later stierf hij in zijn slaap. Helaas heeft hij de registratie nooit kunnen zien. Maar het idee stond hem aan.’ Fleetwood is even stil. ‘Hij twijfelde zelfs even om te komen kijken. Ik wilde nooit weten of hij in het publiek zat, dan zou ik van de zenuwen fouten gaan maken. Maar ik vroeg na het concert meteen: was Peter er? Nee.’

Maar dat hij het mooi had gevonden, daar twijfelt Fleetwood niet aan. ‘Kijk nou eens wie er allemaal kwamen spelen!’ Hij somt ze even op: John Mayall, de levende Britse blueslegende met wie Green en Fleetwood hebben gespeeld. Pete Townshend van The Who, Dave Gilmour van Pink Floyd en Metallica-gitarist Kirk Hammett. ‘Iedereen wilde meedoen. Al waren ze allemaal toch een beetje bang dat ze de gevoelige, sobere stijl waar Green patent op had niet goed in de vingers hadden. Dave Gilmour durfde het zelfs niet aan. Zo mooi als Peter Oh Well speelde, dat zou hij nooit benaderen. Nou, mooi wel dus. Het was de allereerste keer dat Oh Well Pt. 2 live gespeeld werd. Met Fleetwood Mac hebben we dat nooit gedaan. Maar Dave was killing it.’

Een opmerkelijke naam tussen alle muzikanten die avond is die van Noel Gallagher. Hoe kwam die Oasis-popster van enkele generaties later daar eigenlijk terecht?

‘Noel was niet de eerste aan wie ik dacht. Ik ken Oasis ook niet echt, maar een nichtje van me is met het echtpaar Gallagher bevriend. Toen Noel over mijn plan hoorde, nodigde hij zichzelf uit. Ik kreeg een heel aardige brief waarin hij schreef dat Oasis tijdens soundchecks altijd oude Fleetwood Mac-nummers van Peter speelde. Daarom hebben we hem erbij gehaald. Bovendien haalde hij de gemiddelde leeftijd van de muzikanten fors naar beneden.’

Het leverde ook een mooi beeld op: Gallagher die naast Pete Townshend vanachter het gordijn in de coulissen het concert volgt. Wat vond Fleetwood zelf eigenlijk het mooiste moment?

‘Na vijftig jaar weer samen met Jeremy Spencer op het podium staan. Hij speelde samen met Peter gitaar in het oude Fleetwood Mac, maar was ook ineens weg. We hadden geen ruzie, ik kreeg nog weleens een kaartje van hem, maar het ontroerde me echt dat hij daar ineens weer stond, en prachtig The Sky Is Crying speelde.’

De enige die ontbrak, was bassist John McVie, die met Fleetwood al die decennia in Fleetwood Mac is blijven spelen. Hij had er geen zin in, maar echt aangedrongen heeft Fleetwood niet. ‘Ik heb dit altijd als mijn project gezien. Even een keer iets zonder John doen, kan ook geen kwaad. Het wordt dan ook al snel weer een Fleetwood Mac-presenteert-ding. Dit is míjn ode aan míjn vriend Peter, die hopelijk zijn rust gevonden heeft.’

Mick Fleetwood & Friends Celebrate the Music of Peter Green and the Early Years of Fleetwood Mac. 2020, BMG.

Hoogtepunt

Mick Fleetwood beschouwt het derde Fleetwood Mac-album Then Play On (1969) als hoogtepunt van zijn samenwerking met Peter Green. ‘Op de eerste platen waren we een betrekkelijk conventionele bluesband. Peter ontwikkelde zich op Then Play On als een veel completere songschrijver, met oren naar de psychedelische rock van dat moment. We hebben een nieuwe versie van dat album uitgebracht met als bonus onder meer The Green Manalishi (with the Two Prong Crown), zijn laatste nummer voor Fleetwood Mac en zijn beste.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden