Filmrecensie In Fabric

In Fabric is merkwaardig verleidelijk en bovenal een film over fetisjen ★★★★☆

Wat zegt ze nu allemaal precies? De verkoopmedewerker in In Fabric, een strenge vrouw met zwarte pruik en donkere eyeliner, praat in raadselen. Terwijl haar handen over de rode stof van de jurk glijden, zegt ze iets over retail, over illusies. Net als je een zin denkt te kunnen volgen, schiet hij plots een heel andere kant op. En toch is het op een gekke manier volledig begrijpelijk dat hoofdpersoon Sheila niet alleen blijft luisteren, maar ook nog tot aankoop overgaat.

In Fabric is op precies dezelfde manier merkwaardig verleidelijk. In de film blijkt de jurk moorddadige neigingen te hebben – eerst veroorzaakt hij een brandwond op Sheila’s borst, als een soort zuigzoen of merkteken, daarna laat hij de wasmachine ontploffen, enzovoorts.

Waarom moet hij nou net die arme Sheila hebben, die toch al door iedereen gepiepeld wordt? Het lijkt scenarist en regisseur Peter Strickland weinig te boeien. De regisseur, bekend van spaghettihorrorpastiche Berberian Sound Studio en het zwoele lesbische The Duke of Burgundy, heeft andere interessen. Het verhaal lijkt vooral een excuus om tot in de details nagemaakte ouderwetse modecatalogussen te tonen, of Are You Been Served?-achtige warenhuizen, waarin het geld via buizen omhoog wordt geschoten. Of om een jurk als een rode waas door een donker huis te laten zweven.

Wie is nu de baas over wie? Is Strickland wel de baas over deze film, of laat hij zich willoos meevoeren door instinctieve impulsen, door zijn eigen particuliere voorkeuren? Je zou In Fabric best een maatschappijsatire kunnen noemen, door de speldenprikjes over consumentisme en de vrouwelijke obsessie met maatje 36, maar bovenal is het een film over fetisjen – voor paspoppen, voor panty’s, voor zacht fluisterend geluid, voor kijken en bekeken worden, voor vuurrode nagels die langs stof glijden. Laat je meevoeren. Alles kan erotisch zijn. Ook de praat van een wasmachinemonteur.

De filmposter voor In Fabric.

Inderdaad, als een wasmachinemonteur het heeft over slangetjes en aansluitingen, draaien de toehoorders hier hun ogen extatisch weg. En In Fabric heeft meerdere van dit soort geestige momenten. Die onderkoelde humor ondermijnt Stricklands kenmerkende broeierigheid, maar is wél leuk. Het impulsieve script is onevenwichtig, maar laat de kijker wél van de ene verbazing in de andere tuimelen. Wat is dit nu opeens voor expliciete seksscène met een paspop? Hoezo zitten we plots in een droogkomisch evaluatiegesprek bij een bank?

Strickland brengt vervreemding met spookachtige muziek en een subliem sounddesign; zijn beeldtaal knipoogt naar trashy Europese films, via zijn uitmuntende vormgeving toont hij de wereld als altijd door vervormend glas. Verrukkelijk vreemd – er zijn films met slechtere verkooppraatjes.

★★★★☆

In fabric

Regie Peter Strickland

Met Fatma Mohamed, Marianne Jean-Baptiste, Leo Bill

118 min., in zalen.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden