In een kalm tempo toont Une saison en France de gestage neergang van een asielzoeker

Film (drama) - Une saison en France

Regisseur Haroun combineert een koel oog met een warm hart, maar zijn film ontbeert een dwingend ritme. 

Drama Regie Mahamet-Saleh Haroun. Met Eriq Ebouaney, Sandrine Bonnaire, Bibi Tanga. 97 min., in 11 zalen.

Hoe kun je een leven opbouwen in een nieuw land als je niet weet of je er kunt blijven? Abbas (Eriq Ebouaney) ontvluchtte de oorlog in de Centraal-Afrikaanse Republiek, een van de armste landen ter wereld. Zijn vrouw kwam om. Met zijn twee jonge kinderen probeert Abbas te aarden in Frankrijk, maar zijn asielprocedure verloopt traag en biedt weinig hoop.

Mahamet-Saleh Haroun heeft geen grote gebaren nodig om in zijn vijfde speelfilm de groeiende vertwijfeling van zijn hoofdpersoon te tonen. Het zit hem in de terughoudende wijze waarop Abbas ingaat op de avances van Carole (Sandrine Bonnaire), een behulpzame collega. In zijn aarzeling om post te openen. In zijn vermoeide blik wanneer hij weer een zware nacht heeft gehad, geplaagd door visioenen van zijn overleden vrouw. Zonder verblijfsstatus is hij een schim van zichzelf.

Aan het begin van Une saison en France lijkt Abbas het nog aardig voor elkaar te hebben, net als zijn goede vriend Etienne (Bibi Tanga), die ook in Parijs is terechtgekomen. Maar het smaakvol ingerichte appartementje dat Abbas met zijn kinderen bewoont, blijkt een tijdelijk onderkomen dat hij al snel moet verlaten. En ook het gedistingeerde uiterlijk van Etienne is een façade: meer dan de kleren die hij draagt, heeft hij niet. Met de dag gaat hij er smoezeliger uitzien.

Kalm trekt Haroun, maker van bekroonde drama’s als Daratt (2006) en Un homme qui crie (2010), de neergaande lijn door. Zonder melodrama, met een koele blik maar een warm hart voor zijn personages. Une saison en France is de eerste film die de in Tsjaad geboren regisseur niet in Afrika draaide; hoewel hij al meer dan dertig jaar in Frankrijk woont, situeerde hij er nooit eerder een verhaal.

Une saison en France is een zorgvuldige studie naar de grenzen van menselijke waardigheid. Abbas, ooit een gerespecteerd leraar Frans, neemt in Parijs genoegen met slecht betaalde, tijdelijke baantjes. Het statusverlies kan hij dragen, maar hoeveel onzekerheid kan hij aan?

Wat de film mist, is een meeslepend ritme; Harouns benadering is te voorzichtig, te integer haast, om de kijker bij de keel te grijpen. Wel weet het drama te ontroeren, vooral met intieme scènes als die waarin Carole een bescheiden verjaardagsfeest viert. Op dat feestje hebben Abbas en zijn kinderen het goed. Voor zolang als het duurt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.