Filmrecensie Le semeur

In een dorp waar alleen nog vrouwen wonen verschijnt opeens een man. Le semeur is een dromerige film die wel degelijk concrete vragen stelt ★★★★☆

Door de romantische waas schemeren wel degelijk concrete vragen.

Filmstill uit Le Semeur.

De arme man heeft geen idee waar hij in terecht komt. De rondtrekkende hoefsmid Jean zoekt simpelweg werk en een slaapplaats in het Franse bergdorpje en is blij met de vriendelijke ontvangst. Dat er alleen vrouwen wonen, valt hem in eerste instantie niet op. Dat die onderling hebben afgesproken de eerste de beste man die langskomt te houden, kan hij al helemaal niet bevroeden.

Het Franse Le semeur (de zaaier) klinkt als een Griekse mythe waarin een eenzame held in de klauwen valt van een troep gewiekste vrouwen, maar dan verteld vanuit het perspectief van de verleidsters. Waargebeurd, zo wil de aftiteling doen geloven – het verhaal is gebaseerd op de novelle van Violette Ailhaud, die beschrijft wat er in haar geboortedorp gebeurde nadat soldaten van Napoleon in 1851 alle mannen hadden gedeporteerd. Bij een advocaat liet ze vastleggen dat haar manuscript honderd jaar na de gebeurtenissen aan haar vrouwelijke familieleden moest worden gegeven, wat de hele geschiedenis nog sprookjesachtiger maakt.

Een Franse journalist heeft dit verhaal inmiddels kapotgecheckt, maar dat zit de film niet in de weg. Integendeel: de beeldschone beelden van debuterend regisseur Marine Francen, die zich liet inspireren door het werk van de schilder Jean-François Millet, zijn óók te mooi om waar te zijn. Een bruidsjurk die brandt tegen het strijklicht van de ondergaande zon. Een kleurenpallet zo fraai dat het lijkt alsof de vrouwen ’s ochtends afspreken wat ze aandoen. Hun grauwblauwe outfits, met hier en daar een flard roze, zijn precies afgestemd op het landschap en elkaar.

Rustig schetst Francen tegen dit decor de geoliede vrouwenmaatschappij die ontstaat als de mannen plots wegvallen. De zachte handen verharden tijdens het oogsten en het leven gaat door – maar zonder competitiedrift en met de vrijheid om in de meedogenloze hitte de rokken op te trekken. Mannen blijken alleen nog onmisbaar op twee punten: voor de voortplanting en het stillen van seksueel verlangen. Vandaar die (half grappende) afspraak. Vandaar dat de kijker de adem inhoudt als zo halverwege de film Jean opduikt vanuit het struikgewas.

Waar min of meer hetzelfde uitgangspunt in Sofia Coppola’s The Beguiled een veel dreigender film opleverde, blijft Le semeur kabbelend en dromerig. Terwijl er tussen Jean en dorpsmeisje Violetta een tedere verliefdheid begint te groeien, kijken de andere vrouwen jaloers toe vanachter de luiken. Hoe ver gaat solidariteit als er liefde in het spel komt? Vallen hart en hoofd te scheiden? Wat staat voorop: individuele verlangens of de belangen van de gemeenschap? Het zijn concrete vragen die door deze zorgvuldig opgebouwde romantische waas schemeren.

Drama

★★★★☆

Le semeur

Regie Marine Francen

Met Pauline Burlet, Géraldine Pailhas, Alban Lenoir

In 23 zalen, 98 minuten

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden