Recensie Doris

In Doris regent het weinig geïnspireerde karaktertyperingen (twee sterren)

Film beeld Doris Beeld Film beeld

‘Ik ben 45 en ik ben een sneu geval’, zegt de Amsterdamse alleenstaande moeder Doris Dorenbos (Tjitske Reidinga) ergens in het begin van Doris, het speelfilmvervolg op een Net 5-serie die het vijf jaar geleden acht afleveringen volhield. Doris’ hardop uitgesproken zelfbeklag heeft de kijker dan inmiddels met eigen ogen uitvoerig kunnen vaststellen. Ze droomde van een liefdesverklaring van haar beste vriend op een fraai Engels landgoed, om vermoeid te ontwaken met een opengevouwen Jane Austen-roman tussen de lakens. Op zoek naar werk hoort ze dat zoeken naar werk op haar leeftijd niet makkelijk is. Tijdens een therapiesessie wordt ze beledigd door haar werkverslaafde ex-man: hun kinderen moeten zichzelf leren redden, constateert die, anders zitten ze straks op hun 45ste óók zonder geld, werk en echtgenoot. En de hamster van dochter Sien die driftig doch doelloos in een loopwiel rent? Een metafoor – wie het ontging krijgt ’m later nog eens uitgelegd.

De premisse van Doris had desondanks best een goede film kunnen opleveren. Doris raakt na haar scheiding verliefd op beste vriend Tim, een invoelende tv-presentator (prima gespeeld door Guy Clemens) en vraagt zich vervolgens af of ze hun echte gevoelens verwoorden. En zo ja, wanneer precies? En hoe dan verder? Dat is een onderwerp, zou je denken. Kan liefde vriendschap verpesten of zit vriendschap de liefde in de weg? Toch iets dat het geijkte romkomscenario op z’n minst een beetje omzeilt.

Maar scenarist Roos Ouwehand, die op initiatief van hoofdrolspeler Reidinga ook de gelijknamige achtdelige serie schreef, is meer geïnteresseerd in het verzinnen van zoveel mogelijk situaties waarin Doris op het nippertje wordt onderbroken als ze voldoende moed heeft verzameld voor een bekentenis. Ondertussen regent het weinig geïnspireerde karaktertyperingen (tienerzoon Willem wil alleen mee kamperen als er wifi is) en levert Doris steeds mallere, komisch bedoelde inzichten: ze gedraagt zich naar eigen zeggen tegenover Tim als ‘een soort vla’ en het lijkt ‘alsof het leven een speurtocht is geworden waarvan iemand de lintjes heeft weggehaald’.

Komedie

Doris (2*)
Regie Albert Jan van Rees.
Met Tjitske Reidinga, Guy Clemens, Hendrikje Nieuwerf, Tarik Moree, Bracha van Doesburgh, Gijs Scholten van Aschat, Monique van de Ven.
89 min., in 112 zalen.

Net wanneer je in de veronderstelling verkeert dat het wellicht wel meevalt, zo’n polder-Bridget Jones die zich in ieder geval sóms zelfbewust toont van de meest afgesabbelde clichés; die ondanks alles tenminste het aanmodderen van het titelpersonage met enige liefde omarmt, forceren de makers hun Doris alsnog met een zeldzaam slecht overtuigende kunstgreep in de mal van het romantische sprookje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden