TV-RECENSIEFrank Heinen

In documentaire De Boontjes gaat het niet om wat wordt gezegd, maar over de loden stiltes die tussen de zinnen vallen

In een koffiezaak in het centrum van Rotterdam worden mensen met uiteenlopende problemen geholpen terug te keren in de maatschappij. Heilige Boontjes, heet die plek. BNNVara zond er zondagavond (veel te laat) een documentaire uit. Titel: De Boontjes. Regie: Anne van Helvoort.

In De Boontjes is Rodney de zon waar alle planeten omheen draaien. Heilige Boontjes is zíjn zaak. Ooit was Rodney een ingewikkelde jongen. Op zich een leuk ventje, al zegt-ie het zelf, tot een jaar of tien, toen zijn vader verdween, en alles mis liep. Een decennium heroïneverslaafd geweest. Gewelddadig. Opgefokt. Altijd willen scoren. Altijd de boel in de zeik nemen. Housefeesten, voetbal, knokken. Alle hulpverleners gezien, en ze stuk voor stuk tot wanhoop gedreven. ‘Sodemieter lekker op mongool, ga je moeder in de zeik nemen met je gestalttherapie.’

Tegenwoordig is Rodney ouder, wijzer vooral. Hij leest bureaucratisch klinkende reflectieverslagen voor aan mensen die dreigen te worden zoals hij ooit was. In zijn koffiezaak Heilige Boontjes kunnen jongeren met uiteenlopende problematiek onder begeleiding de scherpste randjes van hun gedrag vijlen. Doen ze dat niet, dan kunnen ze vertrekken. Of, in Rodney-taal: ‘Verkloot je het: comme ci, comme ca.’

De Boontjes zoomt ook in op Mitchel. Hij is een van de jongeren die voor Rodney is komen werken. Hij is nog op proef. Hij moet zich werknemerwaardig betonen, minder vrijpostig worden vooral. Samen met Rodney tekent hij een intentieverklaring die in toekomst ‘meer shit’ moet uitsluiten. De camera volgt Mitchel op afstand tijdens zijn bezigheden. Wanneer hij wil afrekenen met een klant, zie je hoe het werk voor hem een voortdurend balanceren is, tussen impuls en dat wat hoort. “Liegen verboden”, staat er op zijn werkshirt.

Mitchel is een van de jongeren die voor Rodney is komen werken.Beeld BNNVARA

‘Mag ik afrekenen?’

‘Welke tafel?’

‘Ja, eh, daar.’

‘Er staan nummertjes op de tafel.’

Goed te zien is hoe hij zijn best doet om niet te exploderen, beleefd te zijn, werknemerwaardig te blijven.

Even later moet een onschuldig stuk carrot cake het ontgelden. ‘Cholera. Kuttaart.’

Er zit een aangename terloopsheid in De Boontjes, het is het soort onnadrukkelijkheid dat geen deuren opentrapt, maar ze op een kier zet, net ver genoeg om erachter te kijken. De gesprekjes scheren over uiteenlopende ingewikkeldheden. Een korte uitwisseling tussen twee hijsen van een sigaret opent weer een volkomen nieuwe wereld van ziekte, begeleid wonen, bewindvoering, van gebroken families en verslaving. In De Boontjes gaat het niet om wat wordt gezegd – al praat Rodney tamelijk veel – maar over de loden stiltes die tussen de zinnen vallen. Aan het slot wordt Mitchel door zijn moeder uitgenodigd om kerstavond bij haar door te brengen. Hoe bijzonder dat is, en waarom dat ook zomaar mis kan gaan, blijft onbesproken. Waar het om gaat, is dat Rodney Mitchel gaat brengen en dat-ie hem, voor-ie uitstapt, op het hart drukt: ‘As ‘r wat is, ken je bellen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden