filmrecensie dirty god

In Dirty God toont Sacha Polak hoe een door een zuuraanval verminkte jonge vrouw ondanks alles niet klein is te krijgen ★★★★☆

Aan het begin van Dirty God laat regisseur Sacha Polak de camera van heel dichtbij over de verminkte huid zweven van haar hoofdpersoon Jade, het slachtoffer van een zuuraanval. Een rozig maanlandschap van littekens is het, vol bobbelige contouren en trekkerige strepen.

‘I am flesh and bones’, klinkt het op de soundtrack en hoe langer de bijna hypnotiserende scène duurt, hoe gewoner het wordt. Vlees dat botten bedekt, een onvolmaakt lichaam zoals alle andere.

Slim van Polak om haar film zo te beginnen. Kijk maar, zegt ze daarmee. Staar gerust. Zie elk detail. Dan is die menselijke behoefte tot aangapen maar uit de weg en kunnen we de mens zien die onder de littekens zit. In Dirty God is dat Jade, een jonge Britse moeder die door haar ex voor het leven is verminkt. Ze wordt aan het begin van de film ontslagen uit het ziekenhuis – als haar dochtertje haar ziet, begint ze onbedaarlijk te huilen.

Dirty God is de eerste Engelstalige speelfilm van Polak. De film opende het Internationaal Film Festival in Rotterdam en wist als eerste Nederlandse productie de hoofdcompetitie van het prestigieuze Amerikaanse Sundance festival te halen. Decor is een kleurloze buitenwijk van Londen, waar Jades moeder haar geld verdient door vanuit haar grauwe flatje gestolen merkspullen te verkopen.

Zo’n rauw drama, in die omgeving, wordt al snel politiek of topzwaar. Maar niet bij Polak, die zich met de films Hemel en Zurich tot specialist van gelaagde vrouwenportretten ontwikkelde. In haar nieuwe film onderzoekt ze hoe het is om als jonge vrouw je schoonheid te verliezen, in een wereld (en ook in het hier geschetste milieu) waarin een prikje botox tussen de bedrijven door gebeurt en waar op internet glad getrokken perfectie wordt gepredikt.

Ja, Jade wordt aangestaard, maar niet voortdurend. Ze krijgt rotopmerkingen naar haar hoofd, maar niet altijd. In Dirty God is het niet Jade versus de rest van de wereld, maar Jade versus zichzelf: ze moet leren omgaan met haar seksuele verlangens, haar beeld van schoonheid, haar kwetsbaarheid en haar woede.

Drama

★★★★☆

Dirty God

Regie Sacha Polak

Met Vicky Knight, Katherine Kelly, Rebecca Stone

In 34 zalen; 104 minuten  

Op het scenario valt wel wat aan te merken. Jades moeder (Katherine Kelly) is wel héél hard en Jade is wel héél naïef, als ze al haar hoop vestigt op een Marokkaanse plastische chirurg. Aan de andere kant: is ze zoveel goedgeloviger dan vrouwen die zichzelf tegen beter weten in de duurste cosmetische producten laten aansmeren?

Bovendien staat er een zelfbewuste beeldtaal tegenover: Polak visualiseert Jades paniekerige gevoel prachtig als haar trauma opvlamt in een spookhuis. In de rechtbank lijkt alles te verdwijnen in een grauwige blauwige mist, tot alleen Jade over blijft. Sterk ook zijn de naturelle scènes waarin ze met haar beste vriendin grapjes maakt terwijl ze zich omkleden voor het uitgaan; Polak maakt van Jade een doodgewone jonge vrouw, geen slachtoffer.

Dat komt ook door de fenomenale actrice Vicky Knight. Polak wilde per se een vrouw die uit een zelfde soort omgeving komt als Jade, met littekens in het gezicht, maar de onervaren Knight geeft meer dan alleen de pure rauwheid die Polak zocht. Dirty God voelt nooit hopeloos aan, omdat Knights zelfverzekerdheid en haar waardigheid vanaf het begin voelbaar zijn. Jade is een natuurkracht die niet valt klein te krijgen, ook niet door zo’n hufter met zuur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden