BESPREKINGDe Gevoelige Mannenclub

In deze nieuwe grafische roman nemen gevoelige mannen het op tegen een ontembare vamp

Beeld uit De Gevoelige Mannenclub van Michiel van de Pol. Beeld Michiel van de Pol
Beeld uit De Gevoelige Mannenclub van Michiel van de Pol.Beeld Michiel van de Pol

De man is verworden tot een weekdier, niet opgewassen tegen het wellustige vrouwenmonster dat Michiel van de Pol in zijn nieuwe graphic novel De Gevoelige Mannenclub heeft geschapen.

‘Een lekker ding.’ Voor vrouwen is het al jaren salonfähig om een aantrekkelijke man zo aan te duiden. Niemand die ervan opkijkt. De man wordt tot lustobject gereduceerd en schaamteloos uitgekleed door the female gaze. Welbeschouwd is de term ‘een lekker wijf’, die je vroeger nog weleens hoorde, veel beschaafder, want dingloos.

Zo, de toon is gezet. In de nieuwste grafische roman van Michiel van de Pol, De Gevoelige Mannenclub, drijft hij de strijd der seksen volledig op de spits. De hoofdpersoon heet Vera en zij is de vrouw van Harry, een sukkel met snor en bril. In het derde plaatje lezen wij: ‘Op een dag besloot Vera al haar kleding uit te trekken.’ Waarom? Zij had het gewoon te warm. Nog voordat de eerste pagina ten einde is, holt Vera spiernaakt naar de voordeur om de visite binnen te laten, te weten Dr. Cagliari en zijn vrouw. Het bezoek zit onwennig op de bank terwijl Vera wijdbeens van haar blootheid geniet. Zodra de koffie op is, gaat ze naar buiten om nieuwe avonturen te beleven. Harry sputtert tegen: ‘Maar... het regent!’

Het oeuvre van Michiel van de Pol begint op stoom te komen. Hij brak door met Cartoondiarree, een bundeling van dagboekstrips die in Het Parool verschenen. Zijn grafische roman Terug naar Johan werd bekroond met de Willy Vandersteenprijs, daarna volgden in gestaag tempo Scherpschutters en Spotters. Rode draad in dat alles: de rare humor.

In het park legt Vera het aan met een haar onbekende hondenbezitter. Ze verkracht hem nog net niet, want de spontane seks die ze met hem heeft is met wederzijdse instemming, maar telefoonnummers uitwisselen vindt ze niet nodig. Daarna slaat ze een aanrander tot moes die hevig door haar roze vlees was aangetrokken en dan stuit ze weer op Dr. Cagliari, die haar uitnodigt met hem mee te gaan. Hij is huisarts, maar heeft in de kelder ‘een hobbyprojectje’ en doet er onderzoek naar de ware aard van mooie, maar gemene vrouwen: ‘De wetenschappelijke term is ‘sexy bitches’.’

Om het geheim van hun ontembare seksuele razernij te ontfutselen, vertelt hij aan Vera, moest hij er een paar opensnijden. ‘En? Wat zat er in?’ vraagt ze nieuwsgierig. Hij antwoordt: ‘Balletjes.’ De vamps bleken te zijn gevuld met erogene balletjes, waaruit de dokter vervolgens de zinnelijkheid heeft gedestilleerd, ongeveer zoals de moordenaar in de roman Het parfum van Patrick Süskind een geilmakend extract wist te halen uit de lichamen van roodharige meisjes.

De dokter doet Vera een aanlokkelijk voorstel: hij zou een geconcentreerde dosis van het bitchy sap in haar lijf kunnen spuiten, zodat ze ongelimiteerd van seks kan genieten ‘zonder ooit nog rekening te houden met de kleinzielige eisen van een relatie’. Vera zegt ja.

Voordat de lezer getuige wordt van de angstaanjagende metamorfose die zich in het lijf van Vera voltrekt (ze zwelt aapachtig op, krijgt lichaamsbeharing, geprononceerde billen en een alles verzwelgende tong), keren we terug naar Harry. Hij maakt zich wat zorgen en belt zijn vrienden van De Gevoelige Mannenclub. ‘Mijn vrouw doet raar.’ Snel als de vrijwillige brandweer hollen de andere mannen naar Harry om hem bij te staan, een beetje te stoeien en elkaar de ruimte geven om hun gevoelens te etaleren, zoals Van de Pol het ritueel beschrijft.

De metamorfose van Vera. Beeld Michiel van de Pol
De metamorfose van Vera.Beeld Michiel van de Pol

Ze gaan niet meteen op zoek naar Vera, maar hebben eerst een gesprek over het feit dat mannen kunnen stoeien omdat er geen seksuele spanning tussen hen is. ‘Mannen kunnen bijvoorbeeld elkaar ook gewoon aan hun piemel trekken.’ Op bladzijde 24 laat de tekenaar zien dat dit inderdaad klopt: met de bewuste piemel gebeurt niets.

Intussen is de seksuele spanning bij Vera door de injectie zo hoog opgelopen dat zij als een tochtige reuzin door de natuur sluipt, op zoek naar mannetjes. Als ze er een vindt, blijkt hij te klein om er seks mee te kunnen hebben. Ze blaast hem op aan wat we maar even zijn ventiel zullen noemen, en hij zwelt op tot een geaderd ballonnetje. Aan fantasie geen gebrek bij Van de Pol, en aan grafisch raffinement evenmin. Alle bladzijden zijn opgebouwd uit een strakke grid van zestien rechthoekige kadertjes. Die kun je afzonderlijk lezen, maar vaak vormen ze tezamen één paginavullend beeld, van Vera als wellustige gestalte. Dat is een slimme manier om haar reusachtigheid te suggereren.

null Beeld Michiel van de Pol
Beeld Michiel van de Pol

De inspiratiebron voor Vera was vermoedelijk het beeld Zij - een kathedraal van Niki de Saint Phalle uit 1966, een immense vrouwfiguur met gespreide benen. Bezoekers konden via haar vagina naar binnen en vonden daar een bioscoop met twaalf zitplaatsen, een planetarium, een bar, een aquarium en een bibliotheek. Helemaal in de stijl van Van de Pol. En hij heeft nog een bron gebruikt. Zijn Dr. Cagliari verwijst naar de expressionistische horrorfilm Das Cabinet des Dr. Caligari uit 1920, waarin een krankzinnige psychiater een slaapwandelaar gebruikt om moorden te plegen. Van de Pols strip lijkt dus buitenissig, maar bevindt zich kunsthistorisch gezien in uitstekend gezelschap.

De Gevoelige Mannenclub is een parodie op de ‘ontmande man’ als product van de vrouwenemancipatie. De man heeft zoveel machismo van zich moeten afpellen om moderne vrouwen te kunnen behagen dat hij een knuffelend weekdier is geworden. Van de Pol neemt wraak door het geheim van de bitches te onthullen: ze zitten vol balletjes.

Michiel van de Pol: De Gevoelige Mannenclub. Scratch, € 24,90.

null Beeld Michiel van de Pol
Beeld Michiel van de Pol
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden