Serierecensie After Life

In de zwaarmoedige comedyserie After Life valt ineens toch een streep zonlicht door de gordijnen ★★★★☆

Ricky Gervais in 'After Life'. Beeld Netflix

Dat de misantropie van Ricky Gervais groteske vormen aan kan nemen, ja, dat wisten we al. De Britse comedian bouwde een heel oeuvre op rond zijn mensenhaat, van The Office tot zijn pas verschenen stand-up-special Humanity op Netflix.

Maar na die brute laatste aanval op zijn medemens moet Gervais een helder inzicht hebben gekregen, dat hem dreef tot de serie After Life. In de bittere en zwaarmoedige tragikomedie lijkt Gervais er gaandeweg achter te komen dat het leven misschien toch een héél klein beetje zin kan hebben, en dat is voor de beroepscynicus een spirituele doorbraak.

After Life ★★★★☆

Geschreven door Ricky Gervais, met o.a. Ricky Gervais, Tony Way, Tom Basden, Mandeep Dhillon. 6 x 30 minuten, Netflix.

Gervais speelt Tony, een man met een diepe existentiële crisis en een treurige baan als journalist bij een huis-aan-huis-blad in een slaperig Brits stadje. Zijn vrouw en zielsverwant Kath (Kerry Godliman) is overleden aan kanker en Tony ziet het leven niet meer zitten. We treffen Tony aan in bad, met een scheermes op zijn pols. Of zien hem de zee inlopen om richting einder te zwemmen. Maar steeds weerhoudt zijn herdershond hem ervan werkelijk uit het leven te stappen. De hond moet eten, denkt Tony op het moment suprême. En Tony houdt van zijn hond.

De mensen om Tony heen kunnen niet op zijn sympathie rekenen. Vooral zijn collega’s zijn de klos als ze met de mensonterende humor van de sterreporter te maken krijgen. Tony zit eindeloos te zeuren over zijn zelfmoordplannen, en dan vallen er pijnlijke stiltes rond het koffiezetapparaat. Of erger: hij vernedert zijn vaste fotograaf Lenny (Tony Way). De scènes waarin Tony Lenny van achteren bij zijn iets te ruim vallende nekvel pakt, alsof hij een mopshond is, zijn tenenkrommend en dus Gervais ten voeten uit. Het ijskoude acteerwerk van vooral Gervais zelf is uitmuntend: de lege blik in zijn ogen is soms echt angstaanjagend.

Na een aflevering of vier volgt het omslagpunt. Als Tony een kind op een schoolplein heeft bedreigd met een klauwhamer en een straatboef heeft neergeslagen met een blik hondenvoer, weet zelfs Tony dat hij te ver is gegaan. Hij heeft inspirerende gesprekken met een weduwe, op het kerkhof waar ook zijn vrouw is begraven. En dan valt er ineens een streep zonlicht door de gordijnen van After Life.

In de slotafleveringen wordt de serie menselijk, op het weekhartige af. De levenslessen zijn als die uit een oppervlakkig zelfhulpboek. Je kunt ‘het verschil maken’, als je maar een beetje aardig doet tegen de mensen in je directe omgeving: dat soort leerstof krijgen we te verstouwen. Tony deelt ineens cadeautjes uit aan zijn collega’s - eind goed, al goed. Overdreven sentimenteel misschien, maar toch laat Gervais de kijker achter met een gloeiend gevoel van menslievendheid. En daar wordt niemand slechter van.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.